NOESSIS TV

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

ΥΠΟΤΑΣΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΜΕ "ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΥΣ" ΗΓΕΤΕΣ






 ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΗΓΕΣΙΑ: ΕΝΑ ΔΙΔΑΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 

Είναι γνωστό πως οι λαοί σε ολόκληρη την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας πάντοτε αγωνίζονται για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Κάθε λαός, όμως, έχει διαφορετική εξέλιξη σ’ αυτή τη διαδρομή, ανάλογα με την πολιτική ηγεσία που κατευθύνει τις τύχες του.

Έτσι, λαοί γενναίοι και αποφασισμένοι, που συμβαίνει να στερούνται ανάλογης πολιτικής ηγεσίας, υποδουλώνονται και παραμένουν υποτελείς σε άλλους. Όταν, αντίθετα, οι λαοί έχουν εμπνευσμένους ηγέτες, αποφασισμένους να αγωνιστούν για τα δίκαια του λαού τους, τα όνειρα των λαών γίνονται πραγματικότητα και η ελευθερία πραγματώνεται.

Οι ιστορικές διαπιστώσεις μας πείθουν για την αλήθεια αυτών των ισχυρισμών και καμιά αντίρρηση δεν είναι δυνατόν να αντιταχθεί.

Και είναι αλήθεια, παράλληλα, πως οι ισχυρές χώρες του κόσμου, για να κατορθώσουν να κυριαρχούν πολιτικά ή οικονομικά, πάνω σε άλλες χώρες, φροντίζουν με όλα τα μέσα να προωθούν στις υποψήφιες για υποτέλεια χώρες, ηγέτες τους οποίους να μπορούν να ελέγχουν. Φυσικά, με κάποια ανταλλάγματα...


Και, δυστυχώς, τέτοιοι ηγέτες σε όλο τον κόσμο υπάρχουν ή «κατασκευάζονται» με πολύ αριστοτεχνικό τρόπο και σε ανύποπτο χρόνο, ώστε να μην προκαλέσουν την ελάχιστη υποψία στο λαό τους. Οι λαοί - καλοπροαίρετοι και μακριά από διαδικασίες υποχθόνιες - δεν αντιλαμβάνονται ποτέ τι βυσσοδομούν εχθροί και φίλοι πίσω από τις πλάτες τους, στα σκοτεινά και απρόσιτα παρασκήνια. Βέβαια, η Ιστορία είναι γεμάτη από ανάλογα περιστατικά. Οι λαοί, όμως, κοντά σε όλα τα άλλα «κουσούρια» που έχουν αποκτήσει εξαιτίας της συστηματικής και σκόπιμης απαιδευσίας στην οποία τους καταδικάζουν οι «ηγέτες» τους, έχουν και την τάση να αρνούνται πεισματικά να διαβάσουν. Ιδιαίτερα την Ιστορία. Γι’ αυτό η Ιστορία τους επαναλαμβάνεται με τα ίδια και χειρότερα δεινά σε βάρος τους. Έτσι, πληρώνουν συνεχώς τα «σπασμένα» και βρίσκονται πάντοτε σε κατάσταση υποτέλειας και αθλιότητας.

Αν αποφάσιζαν οι λαοί να μάθουν, να διαφωτιστούν, θα διδάσκονταν και θα αποτρέπανε την επανάληψη των εγκλημάτων σε βάρος τους. Μέχρι τώρα, όμως, αυτό δεν έχει συμβεί. Και η μοίρα των λαών παραμένει τραγική και περίπου αδιέξοδη. Πόσο θα τραβήξει αυτός ο δρόμος, κανένας δε μπορεί να το πει με βεβαιότητα. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά είναι ότι όσο οι λαοί θα παραμένουν σε αμάθεια και άγνοια η μοίρα τους δεν θα αλλάξει. Για ν’ αλλάξει η μοίρα τους πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία των ίδιων των λαών. Αλλά τη νοοτροπία τους δε θα την αλλάξουν οι «ηγέτες» των λαών. Αυτούς τους «ηγέτες» τέτοιοι λαοί τους ενδιαφέρουν και τέτοιους λαούς διαπαιδαγωγούν. Λαούς δούλων και υποτελών, ώστε να μην κινδυνεύει η εξουσία των «ηγετών». Όσο κι αν φαίνεται παράξενο ή υπερβολικό, οι περισσότερες χώρες του κόσμου - ή καλύτερα οι χώρες που χαρακτηρίζονται από αθλιότητα και υπανάπτυξη - έχουν ηγεσίες ανάξιες του ρόλου των περιστάσεων. Ηγεσίες δηλαδή που έχουν υποθηκεύσει το λαό τους και ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον, αδιαφορώντας για το λαό και τη μοίρα του.
Τέτοιες ηγεσίες ξενόδουλες και ξενότροπες έχουν οι περίφημες χώρες-προτεκτοράτα της μιας ή της άλλης μεγάλης χώρας. Πολλές φορές, μάλιστα, οι ξενόδουλες αυτές «ηγεσίες» - κατασκευασμένες με περίτεχνο τρόπο σε ανύποπτο χρόνο από τις μεγάλες δυνάμεις - είναι και λαοφιλείς στη χώρα που κρατούν υπόδουλη! Είναι οι περίφημοι μύθοι της Ιστορίας, που μπορούν να εμφανίζουν τα πράγματα εντελώς αντίθετα από ό,τι στην πραγματικότητα είναι.

Όταν περνούν τα χρόνια και τα παρασκήνια φωτίζονται, οι λαοί έχουν ήδη λησμονήσει τα τραγικά γεγονότα που προηγήθηκαν και είναι έτοιμοι να ξαναπέσουν σε ανάλογη παγίδα.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, η περίπτωση της Νότιας Αφρικής, με τον Μαντέλα. Ο βασανισμένος αυτός μαύρος ηγέτης, ο εκφραστής των πόθων των μαύρων, κατάφερε να φτάσει στο ύπατο αξίωμα της χώρας του. Οι μαύροι πανηγύρισαν ανακουφισμένοι. Μέχρι να διαπιστώσουν - πολύ σύντομα - ότι ο Μαντέλα ήταν περίπου χειρότερος από τους προηγούμενους που πολεμούσε! Είχε, όμως, «κατασκευαστεί» ο Μαντέλα με εξορίες, φυλακίσεις, βασανισμούς, για να ηρωοποιηθεί στα μάτια των μαύρων. Έτσι, τον δέχτηκαν ως μεγάλο μεσσία. Αλλά ήταν η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Και όταν ο κατασκευασμένος, κάθε φορά, «ηγέτης» φθαρεί, θα κατασκευαστεί άλλος κι άλλος κι άλλος. Άρα είμαστε σε αδιέξοδο; Η απάντηση απαιτεί μια διευκρίνιση. Αν οι λαοί παραμένουν στην άγνοια και την αμάθεια, υπάρχει αδιέξοδο. Αν, όμως, οι λαοί αφυπνιστούν, το αδιέξοδο αίρεται. Εάν και πότε οι λαοί θα αφυπνιστούν, είναι μεγάλο ερώτημα, που θα αιωρείται πάντα, όσο η κατάσταση παραμένει η ίδια. Σίγουρα, για να απαλλαγούν οι λαοί από την άγνοια, πρέπει να φροντίσουν οι ίδιοι με τις δικές τους δυνάμεις και τα δικά τους μέσα ή να παρουσιαστούν ηγέτες άξιοι των περιστάσεων, αποφασισμένοι να οδηγήσουν τους λαούς σε απελευθέρωση, πρόοδο και προκοπή. Όταν παρουσιάζονται εμπνευσμένοι, λαοφιλείς ηγέτες, αποφασισμένοι να παλέψουν ασυμβίβαστα για τα δίκαια του λαού τους, είναι βέβαιο ότι ο λαός θαυματουργεί.

Μια τέτοια περίπτωση, χαρακτηριστική και πολύ διδακτική, έχουμε από την Ιστορία του 19ου αιώνα. Είναι η απελευθέρωση της Αϊτής (του Αγίου Δομίνικου) από την γαλλική κυριαρχία.
Η Αϊτή (η λέξη σημαίνει βουνό - είναι Ινδική) ήταν γαλλοκρατούμενη. Οι μαύροι δούλοι, όταν η Εθνοσυνέλευση στο Παρίσι ψήφισε (στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης) νόμο για κατάργηση της δουλείας στις γαλλικές αποικίες, εξεγέρθηκαν. Είχαν την τύχη να ηγείται του αγώνα τους ένας εμπνευσμένος ηγέτης με φιλολαϊκά αισθήματα. Είναι ο περίφημος Toussaint l’ Ouverture (Τουσέν Λουβερτύρ), ένας μεγάλος επαναστάτης της εποχής μας.

Ο Τουσέν μόλις ψηφίστηκε ο νόμος κατά της δουλείας, οργάνωσε τους δούλους σε στρατό για να διεκδικήσει την απελευθέρωση. Οι μαύροι δούλοι ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό στο προσκλητήριο του Τουσέν. Σε λίγα χρόνια (το 1800) οι μαύροι, πολεμώντας κάτω από τους ήχους της «Μασσαλιώτιδας», ελέγχανε το νησί ολόκληρο και όταν ο Ναπολέων ανέλαβε την εξουσία στη Γαλλία, βρήκε μια παγιωμένη κατάσταση. Αρνήθηκε, βέβαια, να δεχτεί την ανεξαρτησία της Αϊτής. Ο γαλλικός στρατός που στάλθηκε από τον Ναπολέοντα για επανάκτηση του νησιού, προσέκρουσε στη σθεναρή αντίσταση των μαύρων υπό την ηγεσία του θρυλικού τους ινδάλματος, του ήρωα Τουσέν. Ο γαλλικός στρατός αναχαιτίστηκε. Ο Τουσέν, δείχνοντας εμπιστοσύνη στις διαβεβαιώσεις των Γάλλων για ανεξαρτησία του νησιού, διέλυσε το στρατό. Οι Γάλλοι αθέτησαν τον λόγο τους. Ο Τουσέν πιάστηκε και στάλθηκε στη Γαλλία. Πέθανε στη φυλακή, αφήνοντας τους μαύρους ακέφαλους. Ο ηρωισμός, ωστόσο, του γενναίου Τουσέν είχε εμψυχώσει τους μαύρους της Αϊτής. Κάτω από άλλους ηγέτες πήραν πάλι τα όπλα κι αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους. Οι Γάλλοι στρατιώτες καταπονήθηκαν από τις επιθέσεις των μαύρων δούλων και, προσβλημένοι και από τον κίτρινο πυρετό που ενέσκηψε στο νησί, εγκαταλείψανε το νησί το Νοέμβρη του 1803. Μετά από δέκα χρόνια αγώνα ο Άγιος Δομίνικος ελευθερώνεται. Το 1804 αλλάζει και το όνομα. Λέγεται Αϊτή μέχρι σήμερα. Η περίπτωση του Αγ. Δομίνικου είναι ένα σημαντικό ιστορικό δίδαγμα για το τι μπορεί να κατορθώσει ένας λαός - οσοδήποτε μικρός -, όταν αγωνίζεται κάτω από την καθοδήγηση γενναίων ηγετών, αποφασισμένων να υπηρετήσουν με συνέπεια τα δίκαια του λαού τους.

Φυσικά, η περιπέτεια της Αϊτής δεν τελείωσε με την απομάκρυνση των Γάλλων. Αυτή ήταν η μια όψη του προβλήματος: η πολιτική ανεξαρτησία. Υπάρχει, όμως, και η οικονομική εξάρτηση. Που είναι χειρότερη. Για ν’ αντισταθείς σ’ αυτή χρειάζεται αδιάκοπος αγώνας. Γιατί ο οικονομικός πόλεμος που οργανώνουν τα ιμπεριαλιστικά κράτη κατά των μικρών και οικονομικά αδύναμων κρατών είναι δυσβάστακτος. Ωστόσο, όταν λαός και η ηγεσία είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν με όλες τις δυνάμεις, κι αυτός ο πόλεμος έχει αίσια έκβαση, τουλάχιστον ως ένα βαθμό. Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι καμιά νίκη δεν κερδίζεται και δεν διατηρείται, όταν οι ηγεσίες δεν είναι λαοπρόβλητες και φιλολαϊκές. Το χρέος, επομένως, των λαών είναι να εκλέγουν ως ηγέτες αυτούς που υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού και όχι εκείνους που ακολουθούν τις επιταγές αντιλαϊκών κύκλων σε βάρος της ευημερίας του λαού τους. Η ευθύνη των λαών είναι μεγάλη και το χρέος τους πολύ βαρύ. Το να ρίχνουμε τα βάρη στους ηγέτες για την κοινωνική κακοδαιμονία είναι εύκολη λύση. Δεν είναι, όμως, πάντα ανεύθυνος ο λαός. Οφείλει, και μπορεί, να είναι πιο προσεκτικός στις επιλογές του, ώστε να αναδείχνει ως ηγέτες αυτούς που πράγματι ενδιαφέρονται για το λαό.

Γι’ αυτό χρειάζεται γνώση. Άρα ο λαός πρέπει να απαλλαγεί από την άγνοια, για ν’ απαλλαγεί και από την κακοδαιμονία.
ΚΩΤΣΑΔΑΜ

ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου