NOESSIS TV

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Η τηλεόραση είναι ο μεγαλύτερος "διαφθορέας" της ελληνικής κοινωνίας.


Μια "κερκόπορτα",
η οποία αφέθηκε ανοικτή,
για να αλωθεί ο πολιτισμός των Ελλήνων.
Μέσω αυτής οι βάρβαροι "ανοίγουν" τα σπίτια μας
και βάζουν μέσα σ' αυτά ανθρώπους,
με τους οποίους στην καθημερινή μας ζωή
δεν θα θέλαμε ν' ανταλλάξουμε ούτε "καλημέρα".



Κάποτε οι Έλληνες δεν είχαν κλειδαριές στα σπίτια τους και παρ' όλ' αυτά τα διατηρούσαν "κλειστά" για όσους θεωρούσαν ανεπιθύμητους. Μέσα στα σπίτια τους έμπαιναν μόνον οι άνθρωποι τους οποίους αγαπούσαν και εμπιστεύονταν. Σήμερα αγοράζουν πανάκριβες θωρακι­σμένες πόρτες και δεν μπορούν να καταφέρουν το ίδιο. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ενός θλιβερού φαινόμενου. Βλέπουμε τους Έλληνες να διπλοκλειδώνουν τις πόρτες τους και να μην καταφέρνουν να κρατάνε έξω από τα σπίτια τους τα σκουπίδια της κοινωνίας. Διπλοκλειδώνουν τις πόρτες τους και πριν προλάβουν να καθίσουν οι ίδιοι στο σαλόνι τους, έχουν "στρογγυλο­καθίσει" σ' αυτό οι άθλιοι της κοινωνίας. Διπλοκλειδώνουν τις πόρτες τους και τα —υποτίθεται προστα­τευμένα— παιδιά τους είναι στην πραγματικότητα "εγκαταλειμμένα" σε ένα περιβάλλον χειρότερο και από αυτό της πιο κακόφημης γειτονιάς.
Όλα αυτά συμβαίνουν εξαιτίας της τηλεόρασης. Της τηλεόρασης, η οποία λειτουργεί ως παράνομη "μπουκαπόρτα" και παρακάμπτει τη βούληση και τις άμυνες του κάθε πολίτη. Ένας τεράστιος στρατός από καραγκιόζηδες, πόρνες, εμπόρους, πολιτικάντηδες και δικολάβους "στρογ­γυλο­κάθεται" εκεί όπου ο άνθρωπος από τον νόμο έχει την εξουσία να επιλέγει μόνος του ποιοι και με ποιους όρους θα καθίσουν. Εκ των δεδομένων λοιπόν θα πρέπει να ελεγχθούν τα ΜΜΕ, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να παραδίδουν σε ξένους "θέσεις" στα σαλόνια των πολιτών. Εκ των δεδομένων θα πρέπει να ελέγχουν τα ΜΜΕ, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να ανοίγουν τις "πόρτες" στα δωμάτια των παιδιών μας. Είναι αστείο και μόνον να σκεφτεί κάποιος ότι τα "ανεξάρτητα" όργανα των διακομματικών επιτροπών θα μπορούσαν να ελέγξουν τους ευεργέτες των ιδιοκτητών των κομμάτων τους. Το αποτέλεσμα είναι να λειτουργούν σήμερα τα ΜΜΕ ως εστίες μόλυνσης.
Τα ΜΜΕ σήμερα αποτελούν πραγματικά τη μεγαλύτερη εστία "μόλυνσης" για την κοινωνία, γιατί λειτουργούν αποκλειστικά και μόνον με τη λογική της καπιταλιστικής "ζούγκλας". Γιατί λειτουργούν αποκλειστικά και μόνο με στόχο την υπηρεσία στην Νέα Τάξη Πραγμάτων. Αυτό είναι λογικό από τη στιγμή που αντιγράφουν την κατάσταση η οποία ισχύει στην "πρωτεύουσα" της βαρβαρότητας. Από τη στιγμή που αντιγράφουν τα συμβαίνοντα στις ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ, όπου δεν υπάρχει καμία δημοκρατική παράδοση. Στις ΗΠΑ, όπου δεν υπάρχει καμιά ισότητα μεταξύ των πολιτών. Στις ΗΠΑ δεν υπάρχουν μόνον παιδιά κάποιου "ανώτερου" Θεού —όπως συμβαίνει στις υπόλοιπες μεγάλες αστικές δημοκρατίες της Δύσης και βέβαια και στην Ελλάδα— αλλά πολλά παιδιά πολλών "κατώτερων" και απόλυτα διαβαθμισμένων θεών.
Από τη στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά, λογικό είναι τα ΜΜΕ να υπηρετούν αυτόν τον σχεδιασμό της ανισότητας. Μια ανισότητα, που υπάρχει μέσα στο DNA του κράτους των Αμερικανών. Γιατί; Γιατί οι ΗΠΑ ως χώρα "θεμελιώθηκε" από άρπαγες αποικιοκράτες και στη συνέχεια "χτίστηκε" από εξίσου άρπαγες μετανάστες. Στις ΗΠΑ, όπου το κυρίαρχο "όνειρο" συνδέεται με την έννοια της "απληστίας" και τίποτε άλλο. Δεν έχει καμία σημασία αν το "όνειρο" του "πετυχη­μένου" ταυτίζεται με τους "εφιάλτες" των υπολοίπων. Αυτό που έχει σημασία είναι η "επιτυχία". Στις ΗΠΑ, όπου η οικονομική "επιτυχία" είναι αυτή η οποία τελικά αποφασίζει για το τι είναι "καλό" και το τι είναι "κακό" για την κοινωνία. Η "επιτυχία" λειτουργεί ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ.
Όταν υπάρχει αυτή η "επιτυχία", όλα τα' άλλα "σβήνουν". Το σύνθημα είναι ένα. Κάνε ό,τι θέλεις για να πλουτίσεις, αρκεί να μην σε πιάσουν. Μόνον αν σε πιάσουν είσαι κακοποιός. Αν δεν σε πιάσουν, μπορείς να παρουσιαστείς όπως θέλεις. Χρήματα χρειάζονται, για να παρουσιάζεσαι όπως θέλεις, εφόσον υπάρχουν τα μέσα. Χρήματα χρειάζονται και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ. Ακόμα και το γαλαζοαίματο "Κάμελότ" τους, που οι Αμερικανοί αρέσκονται να το θαυμά­ζουν, πάνω σ' αυτήν τη βάση είναι "χτισμένο". Μετανάστες κακοποιοί ήταν οι Κένεντυ. Μαστροποί και λαθρέμποροι αλκοόλ. Αγράμματοι και μεθύστακες ήταν …κι εξακολουθούν να είναι. Από τη στιγμή όμως που δεν τους έπιασαν, μπο­ρού­σαν να παριστάνουν ό,τι ήθελαν. Ακόμα και τον πολυδολοφόνο Αλ Καπόνε, αν δεν τον έπιαναν για φορολογικούς λόγους, θα μπορούσε σήμερα η ιστορία των ΗΠΑ να είναι διαφορετική. Θα μπορούσε κάποιος από τους πλούσιους απογόνους του να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Μέσα σ' αυτήν τη χώρα —και για την εξυπηρέτηση των αναγκών του "ονείρου" της— δημιουρ­γήθηκαν τα ιδιωτικά ΜΜΕ με τα χαρακτηριστικά που στη συνέχεια μεταφέρθηκαν και στις υπόλοιπες "Μπανανίες". Ποια ήταν αυτά τα χαρακτηριστικά των ΜΜΕ και ποιος ήταν ο στόχος τους; Ο στόχος τους ήταν να μετατρέψουν τους πολίτες σε κοινούς καταναλωτές. Να τους κάνουν ν' ανέχονται τα πάντα και να καταναλώνουν τα πάντα. Γιατί; Γιατί αυτό εξυπηρετούσε τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Ας ψάξει κάποιος να βρει ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ στις ΗΠΑ. Όταν ιδιοκτήτες είναι οι ίδιες οι πολυεθνικές, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Ευνόητο είναι ότι θα δημιουργηθούν "φίλτρα", τα οποία θα προστατεύουν τα συμφέ­ροντά τους.
Όταν οι στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ συμφέρουν τις πολυεθνικές, ευνόητο είναι ότι οι πελάτες τους θα μάθουν αυτά τα οποία τους αφορούν ως πελάτες και όχι ως πολίτες. Προκειμένου δηλαδή να πουλήσουν κάποιοι μερικά βρακιά ή μερικές κουβέρτες παραπάνω, απειλούν την ίδια την ανθρωπότητα. Αλλοιώνουν την "πορεία" δισεκατομμυρίων ανθρώπων, εφόσον απειλούν τους καρπούς της πορείας αυτής. Καρποί, που κόστισαν σε αίμα και κόπο και οι οποίοι πέρασαν μέσα στα συστήματα παιδείας και είχαν ως στόχο να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε μια ανώτερη κατά­σταση.
Τρισεκατομμύρια δολάρια και εργατοώρες έχουν ξοδέψει οι λαοί, για να στήσουν τα συστή­ματα παιδείας τους. Για να στήσουν τους μηχανισμούς οι οποίοι θα δημιουργούν υπεύ­θυνους πολίτες και σωστούς ανθρώπους. Αυτά όλα τα παρακάμπτουν τα ΜΜΕ, μπαίνοντας μέσα στο κάθε σπίτι και σκορπίζοντας τη βρομιά τους. Τα παιδιά των ανθρώπων με τον τρόπο αυτόν γίνονται λεία των πολυεθνικών, των εμπόρων και των αστοιχείωτων διαφημιστών. Μετατρέπονται σε υπερκατα­να­λωτικά όντα, τα οποία δεν καταναλώνουν για να ζουν, αλλά ζουν για να κατανα­λώ­νουν. Μετατρέπονται σε κουτορνίθια, που αρέσκονται στο να αναμασούν το εμετικό "shopping therapy". Μετατρέπονται σε κουτορνίθια, που νομίζουν ότι, αν φορέσουν ένα συγκεκριμένο άρωμα, θα τρέχουν οι γυναίκες πίσω τους. Μετατρέπονται σε κουτορνίθια, που νομίζουν ότι, αν αγοράσουν ένα καινούριο τρυπάνι, θα καταξιωθούν κοινωνικά.
Αυτά όλα προήλθαν από τις ΗΠΑ, που, λόγω ισχύος και νοοτροπίας, ανακάλυψαν πρώτες τη "χρησιμότητα" των ΜΜΕ. Στις ΗΠΑ ανακαλύφθηκε και αναπτύχθηκε η τεχνολογία της τηλεόρασης και εκεί η εξουσία διέθετε τη δύναμη να τη στρέψει εναντίον των πολιτών. Η οικονομική "επιτυχία" αυτών, που δημιούργησαν τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, τα βάπτισε "σωστά" και "ηθικά" και με τον τρόπο αυτόν πέρασαν και στις υπόλοιπες χώρες. Τα πάντα έγιναν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν εκείνης της κατάστασης. Οι ισχυροί, είτε της πολιτικής είτε της οικονομίας, μονοπωλούν τους χώρους τους με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Το σύνολο δηλαδή των λαών έπεσε θύμα της επικοινωνιακής πολιτικής των ΗΠΑ, η οποία εξυπηρετούσε τις δικές τους πολυεθνικές. Το σύνολο των λαών είδε να ακυρώνεται το έργο των πανάκριβων υποδομών του στην εκπαίδευση από τα φτηνά "κουτιά". Το σύνολο των λαών είδε τον πολιτισμό του να χάνεται και να μπαίνει στη "δίνη" ενός ύπουλου εξαμερικανισμού.
Ειδικά για την Ελλάδα τα πράγματα ήταν ακόμα πιο τραγικά. Όλοι οι λαοί έπεσαν θύματα των ΜΜΕ, αλλά η περίπτωση των Ελλήνων είναι ξεχωριστή. Γιατί; Γιατί οι Έλληνες είχαν τη μοναδική τύχη ανάμεσα σε όλους τους λαούς του κόσμου να κληρονομήσουν τον πιο μεγαλειώδη ανθρω­πο­κεντρικό πολιτισμό. Αυτό όμως σημαίνει ότι κληρονόμησαν και την παιδεία των ανθρώπων που δημιούργησαν τον πολιτισμό εκείνον. Μαζί με τα "μάρμαρα" κληρονόμησαν και τα πρότυπά του. Τα πρότυπα, που τους οδηγούσαν μέσα στο χρόνο, όπως τα αστέρια τους ναυτικούς. Είναι δυνατόν ο λαός, που διέπρεψε "ακολουθώντας" τον Οδυσσέα ή τον Αχιλλέα, να παραδίδει σήμερα τα παιδιά του σε πραγματικούς κοπρίτες, όπως ο Αρναούτογλου, οι "άγαμοι θύτες" ή ο Καφετζόπουλος; Είναι δυνατόν ο λαός, που "γεννήθηκε" από σκληρές και ενάρετες Πηνελόπες, να θαυμάζει τις "τηλεστάρ", οι οποίες διακρίνονται μόνον πάνω στο "σπαθί" των εργοδοτών τους;
Εκ των δεδομένων δηλαδή, για να μπορέσουμε ν' αντισταθούμε στον βίαιο εξαμερικανισμό, ο οποίος είναι συνώνυμος με την βαρβαρότητα, θα πρέπει να καταστρέψουμε τον παράνομο "γάμο" της εξουσίας με τα ΜΜΕ. Της νεοταξίτικης εξουσίας, η οποία μας κυβερνά με "ραβασάκια" από την αμερικανική πρεσβεία και χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ για να μας "υπνωτίζει". Θα πρέπει να βρούμε και να τσακίσουμε αυτούς οι οποίοι λειτουργούν σήμερα ως "κουμπάροι". Ποιοι είναι αυτοί; Οι υποτιθέμενες "ανεξάρτητες" αρχές. Το ΕΡΣ και η Επιτροπή Ανταγωνισμού. Αυτήν τη στιγμή τα κανάλια λειτουργούν εντελώς παράνομα σε όλα τα επίπεδα, γιατί αυτό ωφελεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τους τοπικούς λακέδες του. Αυτά τα δύο όργανα δεν επιτελούν το καθήκον τους και επιτρέπουν στα ΜΜΕ να παραβαίνουν το σύνολο των νόμων και, λειτουργώντας απόλυτα παράνομα, να "παραδίδουν" τον κόσμο τους πάσης φύσεως "εμπόρους". Στους "εμπόρους" της πολιτικής, της τέχνης, της οικονομίας κλπ..
Όλα αυτά γίνονται, γιατί απλούστατα κανένας δεν σέβεται τον νόμο και το Σύνταγμα και ταυτόχρονα κανένας δεν τους τιμωρεί. Αυτό βέβαια είναι και το απόλυτα λογικό. Το σύνολο της εξουσίας το μονοπωλούν μερικές οικογένειες στην Ελλάδα. Από τη στιγμή που τα ΜΜΕ μπορού­σαν σε πρώτη φάση να εξασφαλίσουν και στη συνέχεια να διαιωνίσουν το μονοπώλιο αυτό, ευνόητο είναι ότι θα αφηνόταν να το κάνουν. Θα αφηνόταν, γιατί δεν θα υπήρχε το ρίσκο της τιμωρίας. Ποιος θα τιμωρήσει αυτούς που ευνοούν τους Παπανδρέου και τους Μητσοτάκηδες; Αυτοί οι οποίοι διορίζονται από τους Παπανδρέου και τους Μητσοτάκηδες στις "ανεξάρτητες" αρχές;
Εδώ ο αναγνώστης θα μπορούσε να εκφράσει αντιρρήσεις για τα όσα ισχυριζόμαστε. Ιδιωτικά δεν είναι τα κανάλια; Γιατί μιλάμε εμείς; Μήπως για λογοκρισία; Από πού ξεκινάει η παρανομία και άρα η δυνατότητα του κρατικού ελέγχου απέναντι στα ιδιωτικά κανάλια; Από το γεγονός ότι οι ηλεκτρονικοί "λεωφόροι", τις οποίες χρησιμοποιούν τα κανάλια, αποτελούν κρατική περιουσία. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ευνόητο είναι ότι τα κανάλια θα πρέπει να σέβονται όλους εκείνους τους νόμους που αφορούν όλους όσους κάνουν χρήση του δημόσιου κεφαλαίου. Υπάρχουν νόμοι και κανόνες, τους οποίους πρέπει να σέβεται όποιος χρησιμοποιεί το δημόσιο κεφάλαιο και τέτοιο είναι το ηλεκτρονικό "τοπίο" στην Ελλάδα.
Αυτό βέβαια δεν έγινε επειδή το κομματικό κράτος είχε την ευφυΐα να το κάνει. Δεν έγινε επειδή το κομματικό κράτος είχε την ευαισθησία να προστατεύσει τους πολίτες. Αυτό έγινε, επειδή συνέφερε το κομματικό κράτος και τους πολιτικούς, οι οποίοι είναι οι ιδιοκτήτες των δύο μεγάλων κομμάτων που μονοπωλούν την εξουσία. Αυτό έγινε, επειδή συνέφερε και τα ίδια κανάλια και άρα και τους καναλάρχες. Συνέφερε τους πρώτους, γιατί τους έδινε τη δυνατότητα να "ρυθμίζουν" μόνοι τους τα πάντα και να εκβιάζουν όποιον τους απειλούσε. Από τη στιγμή που δύο ιδιόκτητα κόμματα μονοπωλούν την εξουσία, ευνόητο είναι ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν. Με το ιδιόμορφο αυτό ιδιοκτησιακό καθεστώς μπορούσαν να διατηρούν τους πάντες υπό την ομηρία τους, εφόσον ανά πάσα στιγμή μπορούσαν με το πρόσχημα του νόμου να στερήσουν την άδεια απ' όποιον καναλάρχη δεν τους εξυπηρετούσε. Με το ιδιοκτησιακό αυτό καθεστώς μπορούσαν να απαιτούν από τα κανάλια να τους προβάλουν μόνιμα και ταυτόχρονα μπορούσαν να τα απειλούν όταν δεν το έκαναν αυτό.
Αυτή η κατάσταση συνέφερε και τους ιδιοκτήτες των υποτιθέμενων ιδιωτικών καναλιών. Ήταν μικρό το κόστος της "ομηρίας" σε σχέση μ' αυτά που εισέπρατταν. Συνέφερε τους καναλάρχες ν' αναλαμβάνει το κράτος το κόστος της λειτουργίας του κεφαλαίου πάνω στο οποίο θα "κονο­μούσαν". Τους συνέφερε να στήνουν τις φτηνές "κεραιούλες" τους πάνω σε πανάκριβα κρατικά οικόπεδα. Τους συνέφερε ν' αναλαμβάνει το κράτος το κόστος της αστυνόμευσης στο ηλεκτρονικό "τοπίο". Τους συνέφερε να βάζουν το κράτος ως εγγυητή της πανελλήνιας εμβέλειάς τους. Τους συνέφερε να λειτουργούν ως μονο­πώ­λια με την "υπογραφή" του κράτους. Τους συνέφερε να λειτουργούν παράνομα και κερδοσκοπικά με την ανοχή των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους. Όλα αυτά τα κατάφερναν στον απόλυτο βαθμό, εξαιτίας της συνιδιοκτησίας, που τους έκανε συνέταιρους και συνένοχους με το ίδιο το κράτος. Το θέμα είναι ότι, από τη στιγμή που —άσχετα με τον λόγο— υπάρχει αυτό το δεδομένο, υπάρχουν και δεσμεύσεις, οι οποίες προκύπτουν από τον νόμο περί δημοσίου κεφαλαίου.
Τα ιδιωτικά κανάλια ναι μεν είναι ιδιωτικά, αλλά δεν είναι τόσο ιδιωτικά όσο θα ήθελαν τα ίδια να είναι. Δεν είναι τόσο ιδιωτικά όσο θα έπρεπε να είναι, για να δικαιολογούν τη σημερινή τους συμπεριφορά. Τι σημαίνει αυτό; Ότι περιορίζονται από όλους εκείνους τους νόμους που αφορούν τη χρήση του κρατικού κεφαλαίου. Όλους εκείνους τους νόμους, που απαγορεύουν τη χρήση αυτού του κολοσσιαίας αξίας δημοσίου κεφαλαίου με τρόπο που να υπηρετεί μεροληπτικά συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέ­ροντα. Όλους εκείνους τους νόμους, που απαγορεύουν στο κεφά­λαιο αυτό να στρέφεται εναντίον του ανθρώπου.
Η τήρηση αυτών των νόμων υποτίθεται ότι είναι το αντικείμενο των ανεξάρτητων αρχών στις οποίες αναφερόμαστε. Αν κάποιος τολμούσε να κρίνει αυτά τα οποία σήμερα συμβαίνουν στα κανάλια, θα διαπίστωνε ότι η παρανομία είναι η μόνιμη κατάσταση. Θα αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά παραδείγματα, για να καταλάβει ο αναγνώστης τα αίσχη που συμβαίνουν. Αίσχη, που απειλούν την κοινωνία και για τα οποία υπεύθυνοι είναι οι επίορκοι, οι οποίοι στελεχώνουν τις "ανεξάρτητες" αρχές. Αίσχη, που αφορούν το σύνολο των εκπομπών. Αίσχη, που ξεκινάνε από τα σοβαρά, τα οποία είναι τα δελτία των ειδήσεων και οι ενημερωτικές εκπομπές και φτάνουν μέχρι τις κοινές εμπορικές διαφημίσεις.
Θα ξεκινήσουμε από το πιο βασικό, που είναι το θέμα των ειδήσεων. Τα ιδιωτικά κανάλια, που χρησιμοποιούν την κρατική περιουσία για τη λειτουργία τους, είναι υποχρεωμένα από τον νόμο να σέ­βονται την έννοια της "είδησης". Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν πρέπει να τη λογοκρίνουν κι επιπλέον δεν πρέπει να την παραποιούν. Είναι υποχρεωμένα να παρουσιάζουν ακόμα και τις ειδήσεις που θίγουν τα συμφέροντα είτε των ιδιοκτητών τους είτε αυτά των εργαζομένων σ' αυτά. Η έννοια της "είδησης" δηλαδή είναι μια πολύ συγκεκριμένη και απόλυτα προσδιορισμένη από τον νόμο έννοια. Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να πούμε ότι είδηση, που μεταφέρεται από τα ΜΜΕ, είναι η οποιαδήποτε πληροφορία η οποία υπηρετεί τα συμφέροντα αυτού που βλέπει και όχι τα συμφέροντα αυτού που δείχνει.
Είδηση, για παράδειγμα, είναι η προειδοποίηση για μια επικείμενη καταστροφή. Είδηση είναι η ενημέρωση για μια νέα θεραπεία μιας αρρώστιας. Αυτά είναι ειδήσεις, γιατί η γνωστοποίησή τους συμφέρει αυτόν που βλέπει και είναι η κοινωνία. Συμφέρει αυτόν που με βάση το Σύνταγμα είναι ο κυρίαρχος του συστήματος και βέβαια ο ιδιοκτήτης του κρατικού κεφαλαίου. Είδηση δεν είναι η ανακοίνωση για το νέο βιβλίο του Χάρρυ Πότερ. Είδηση δεν είναι ο νέος δίσκος της Χάρις Αλεξίου. Γιατί; Γιατί αυτά είναι διαφήμιση και μάλιστα στη χειρότερή της μορφή, γιατί είναι "γκρίζα" και ως εκ τούτου μπερδεύει τον τηλεθεατή. Ως ενημερωτική διαδικασία συμφέρει αυτόν που το πουλάει ως προϊόν και συμφέρει αυτόν που επ’ αμοιβή το προβάλει. Όποιος θέλει να διαφη­μίζεται, θα πρέπει ν' ακολουθεί τη νόμιμη οδό της πληρωμένης διαφήμισης και όχι την ύπουλη της "γκρίζας" διαφήμισης.
Είδηση είναι επίσης και ό,τι αφορά την πολιτική ζωή του τόπου. Είδηση είναι ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, που πρέπει να επιλυθεί πολιτικά. Είδηση είναι η επίσημη θέση της κυβέρνη­σης πάνω σ' αυτό το πρόβλημα, εκφρασμένη από τον επίσημο εκπρόσωπό της. Είδηση είναι η επίσημη θέση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, εκφρασμένη υπό τους ίδιους όρους. Είδηση δεν είναι να κουβαλάς από τα καφενεία ή τα κομμωτήρια τα κουτορνίθια που παριστάνουν τους πολιτικούς και να τους βάζεις στα "παράθυρα". Είδηση δεν είναι η άποψη του κάθε τυχαίου που παριστάνει τον πολιτικό. Αυτό είναι "γκρίζα" διαφήμιση. Με τον τρόπο αυτόν δίνεις το δικαίωμα σε κάποιους πονηρούς να "φλερτάρουν" τον λαό και να κάνουν δημόσιες σχέσεις. Τους δίνεις την ευκαιρία να γίνουν ανα­γνω­ρίσιμοι και άρα να εκμεταλλευτούν το κρατικό κεφάλαιο εις βάρος των ανταγωνιστών τους.
Το χαρακτηριστικότερο και πιο πρόσφατο παράδειγμα παράνομης "παραγωγής" πολιτικών προσώπων είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτό το άτομο, από τη στιγμή που ανακοίνωσε την πρόθεσή του να πολιτευτεί, "κατασκήνωσε" στα ΜΜΕ. Έστησε την "παράγκα" του δίπλα σ' αυτήν του πατέρα του και σ' αυτήν της αδελφής του. Ποιος θα τον συναγωνιστεί; Πώς δεν θα "καπελώσει" τη γενιά του; Πώς δεν θα διαδεχθεί τον πατέρα του; Ακόμα και τοστιέρα να έβαζες στη θέση του και να την πρόβαλες τόσο συστηματικά, θα εκλεγόταν στη θέση του βουλευτή. Τα ίδια κάνουν όλοι όσοι έχουν τα μέσα και τα χρήματα για να εξασφαλίσουν τηλεοπτική προβολή. Όλοι όσοι βολεύουν τους ισχυρούς της εξουσίας. Κάποιος ασήμαντος δημόσιος υπάλληλος ονόματι Λοβέρδος έφτασε στο σημείο να γίνει υφυπουργός εξωτερικών, επειδή για μεγάλο χρονι­κό διάστημα καθόταν κάτω από τον παπαγάλο του Τριανταφυλλόπουλου. Από τη στιγμή που ο παπαγάλος δεν κατέβηκε στις εκλογές, ήταν θέμα χρόνου να το κάνει ο Λοβέρδος. Ο "μέγας" πολιτικός άνδρας, που ξεπήδησε μέσα από τις παπαγαλήσιες κουτσουλιές.
Αυτές οι "εύκολες" επιτυχίες με μέσον την τηλεόραση είναι όλες παράνομες. Είναι παράνομες, γιατί στηρίζονται στη "γκρίζα" διαφήμιση. Είναι παράνομες, γιατί ενισχύουν ιδιωτικά συμφέροντα, τη στιγμή που στηρίζονται στην ισχύ ενός μέσου που υποβοηθάται από το κρατικό κεφάλαιο. Είναι παράνομες, γιατί εμπίπτουν στους νόμους περί ανταγωνισμού. Ακόμα και η άθλια συνήθεια μερικών εκφωνητών ειδήσεων να κρίνουν την είδηση και να κάνουν "σχόλια" είναι παράνομη για τους ίδιους λόγους. Γιατί; Γιατί ο εκφωνητής χρησιμοποιεί τη δύναμη του μέσου και άρα του κρατικού κεφαλαίου για να ενισχύσει τη δική του άποψη και αυτήν των όμοιων του εις βάρος των απόψεων όλων εκείνων που δεν έχουν ανάλογη δυνατότητα να διαφημίσουν τις δικές τους απόψεις. Έτσι βέβαια εξηγείται και η μεγάλη σημερινή "επιτυχία" των αστοιχείωτων δημοσιο­γράφων που ομαδικώς "τρύπωσαν" στη βουλή.
Αν καταλάβει ο αναγνώστης το τι συμβαίνει με την έννοια της "είδησης", μπορεί να καταλάβει γιατί είναι παράνομες και όλες σχεδόν οι σημερινές ενημερωτικές εκπομπές. Όπως συμβαίνει με την έννοια της "είδησης", έτσι συμβαίνει και με την έννοια της "ενημέρωσης". Δεν αποτελεί ενημέρωση να καλέσεις μερικούς πολιτικούς και να τους βάλεις να τσακώνονται μεταξύ τους. Τους πολιτικούς τους "καλύπτουν" οι επίσημες απόψεις των κομμάτων στα οποία ανήκουν. Τους "καλύπτουν" τα δελτία ειδήσεων. Από τη στιγμή που αυτές οι απόψεις έχουν δημοσιοποιηθεί, η έννοια της "ενημέρωσης" έχει καλυφθεί για την περίπτωσή τους. Ενημέρωση από εκεί και πέρα σημαίνει άλλα πράγματα. Ενημέρωση σημαίνει "επεξεργασία" της είδησης. Ενημέρωση είναι να μάθει ο κόσμος τις απόψεις κάποιων ειδικών σε θέματα που δημοσιοποιηθήκαν μέσω των δελτίων ειδήσεων.
Να ενημερωθεί από ανθρώπους, οι οποίοι, υπό το βάρος της επαγγελματικής τους ιδιότητας και του επιστημονικού τους κύρους, θα αποφανθούν γι' αυτά που τον προβληματίζουν. Υπάρχει για παράδειγμα απορία του κόσμου για μία πολιτική η οποία προωθείται από την κυβέρνηση; Από τη στιγμή που ο κόσμος έχει λάβει την είδηση σ' ό,τι αφορά τόσο την άποψη της κυβέρνησης όσο και αυτήν της αντιπολίτευσης, η ενημέρωση αλλάζει επίπεδο. Θα κληθούν για παράδειγμα συνταγμα­το­λόγοι ν' αποφανθούν για τα όσα αφορούν τη συγκεκριμένη νομολογία. Θα δημοσιο­ποιηθούν όλες οι απόψεις με ευθύνη αυτών που τις εκφράζουν. Μαζί μ' αυτούς θα κλιθούν οι εκπρόσωποι των φορέων που θίγονται άμεσα από την υπό διερεύνηση πολιτική. Οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ ή της ΓΣΕΕ ή των αγροτικών συνεταιρισμών. Αν τα θιγόμενα συμφέροντα είναι συλλο­γικά αλλά ιδιωτικά, θα κληθούν οι δικηγόροι τους να τα περιγράψουν. Αν δεν υπάρχουν τέτοιοι, θα κλιθούν με τυχαία κριτήρια αντιπροσωπευτικά "δείγματα" πολιτών, οι οποίοι θα περιγράψουν τους λόγους για τους οποίους θίγονται από την πολιτική της κυβέρνησης. Αυτό είναι ενημέρωση του πολίτη.
Από εκεί και πέρα το μόνο που κοιτάς είναι να μην γίνεται "γκρίζα" διαφήμιση. Να μην παραβιάζονται οι νόμοι περί ανταγωνισμού μεταξύ επαγγελματιών, είτε αυτοί είναι επιστήμονες είτε οτιδήποτε άλλο. Θέτεις δηλαδή εξ’ αρχής κάποιες προδιαγραφές για τους ομιλούντες και από τις ομάδες των επαγγελματιών που καλύπτουν αυτές τις προδιαγραφές —και με τη σύμφωνη γνώμη του συνδικαλιστικού τους οργάνου— αποφασίζεις για τους όρους με τους οποίους θα γίνεται η πρόσκληση. Είτε με κάποια τυχαία σειρά είτε με κλήρωση, τους καλείς στην εκπομπή. Αυτό το κάνεις, γιατί όσο παράνομη είναι η "κατασκήνωση" των πολιτικών μέσα στα κανάλια άλλο τόσο παράνομη είναι και η "κατασκήνωση" κάποιων "ειδικών" μέσα σ' αυτά. Είναι παράνομα δηλαδή τα τηλεοπτικά "κολλητητιλίκια" κάποιων δημοσιογράφων με "άποψη" με κάποιους μόνιμα "ειδικούς" καλεσμένους, που έχουν επίσης την ίδια άποψη.
Πώς να μην είναι μονοπώλιο οι Κούγιες, οι Δημητρακόπουλοι, οι Λυκουρέζοι ή οι Μαντούβαλοι; Πώς να μην λαμβάνουν στους γάμους τους δώρα τύπου Mercedes από τους διαπλε­κόμενους; Πώς να μην γίνουν δισεκατομμυριούχοι, όταν γίνονται μονοπώλια στους χώρους τους; Πώς να μην πολλαπλασιάζουν την επαγγελματική τους αποτελεσματικότητα και άρα να εξασφα­λίζουν ευνοϊκές δικαστικές αποφάσεις, όταν η μόνιμη παρουσία τους στα ΜΜΕ τους προσφέρει πολιτική δύναμη; Πώς να μην μπαίνουν "περπατώντας" στη βουλή; Ακόμα και εκπομπή για τον μπακλαβά να γίνει, αυτοί θα προσκληθούν να μας κάνουν ανάλυση.
Αυτοί οι "ειδικοί" είναι οι πιο επικίνδυνοι από όλους, γιατί αυτοί είναι που στην πραγματικότητα χειραγωγούν τον λαό. Τον χειραγωγούν πολύ πιο εύκολα ακόμα και από τους ίδιους τους πολιτικούς, γιατί, λόγω της επαγγελματικής τους ιδιότητας, δεν είναι εντοπίσημες οι προθέσεις τους, όπως συμβαίνει με τους πολιτικούς. Είναι επικίνδυνοι, γιατί δεν ισχύουν γι' αυτούς όλα όσα θεωρήσαμε παραπάνω ως ασφαλιστικές δικλείδες για τους επαγγελματίες. Για έναν απλό επαγγελματία το επιστημονικό κύρος και η επαγγελματική ιδιότητα είναι αρκετά για να τον περιορίσουν. Είναι αρκετά για να μην του επιτρέπουν τα "παιχνίδια" στην ενημέρωση. Αν δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, θα καταστραφεί, γιατί είναι θέμα χρόνου ν' αποδειχθεί το όποιο "παιχνίδι" του. Αν δεν προλάβει στις ελάχιστες φορές που θα προβληθεί από τα ΜΜΕ ν' αποδείξει τόσο την επαγγελματική του ευσυνει­δησία όσο και την επιστημονική του αξία, δεν θα έχει πολλές ευκαιρίες να διορθώσει ένα λάθος.
Αντίθετα μ' αυτούς, για τους επαγγελματίες και "κατασκηνωτές" των ΜΜΕ δεν συμβαίνει αυτό. Γιατί; Γιατί μπορούν να λένε και να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς κόστος. Θα πάρουν το ρίσκο να υποστηρίξουν τη ΔΙΑΠΛΟΚΗ, απειλώντας την επαγγελματική "εικόνα" τους και στη συνέχεια θα έχουν την ευκαιρία να την ξαναβελτιώσουν. Ο οποιοσδήποτε επαγγελματίας θα καταστρεφόταν, αν έκανε τις καραγκιοζιές που έκανε πρόσφατα ο Κούγιας. Ο Κούγιας όμως —επειδή βολεύει κάποιους ισχυρούς— δεν καταστράφηκε, γιατί είχε την ευκαιρία να κάνει τον κόσμο να τις ξεχά­σει. Είχε την ευκαιρία να ξαναεμφανιστεί στα ΜΜΕ και να εκμεταλλευτεί άλλα θέματα, τα οποία θα του έδιναν την ευκαιρία να "ξαναχτίσει" τη σχέση του με τον κόσμο.
Όταν ο κόσμος ξεχνάει αυτού του είδους τις αθλιότητες, είναι δυνατόν αυτός ο επαγγελματίας να μην ρισκάρει να υποστηρίξει την όποια διαπλοκή υπάρχει μέσα στην κοινωνία; Είναι δυνατόν να μην ρισκάρει να υποστηρίξει τις άνομες σχέσεις μεταξύ εξουσίας και οικονομικών παραγόντων; Όταν αυτές οι δυνάμεις πολλαπλασιάζουν τις επαγγελματικές του δυνατότητες και του δίνουν μόνιμη πρόσβαση στα ΜΜΕ, είναι δυνατόν να μην του ζητήσουν εξυπηρετήσεις; Γι' αυτόν τον λόγο αυτοί οι "πρόθυμοι" και ανιδιοτελείς συμβουλάτορές μας είναι πιο επικίνδυνοι και από τον πιο φανατικό πολιτικό. Με την επαγγελματική τους ιδιότητα δίνουν νομιμοφάνεια στις ενημερω­τικές εκπομπές και στη συνέχεια παίζουν το "παιχνίδι" της διαπλοκής.
Αυτό είναι το πρόβλημα με όλους αυτούς τους "διάσημους" ειδικούς. Είναι φορείς πολλών ιδιοτήτων και όχι μόνον επαγγελματίες σε έναν τομέα. Αυτός ο οποίος εμφανίζεται σαν ειδικός και επαγγελματίας νομικός είναι ταυτόχρονα κομματικό στέλεχος του κομμα­τάρχη, είναι δικηγόρος του καναλάρχη, είναι "κολλητός" του χ πολιτικού, του χ τηλεστάρ κλπ.. Όταν έχει αυτούς ως "καθοδηγητές", "πελάτες" ή "φίλους", θα φοβηθεί να τους υποστηρίξει στην τηλεόραση για λόγους επαγγελματικούς; Θα φοβηθεί να πει ψέματα στον τηλεθεατή από τα Τρίκαλα; Οι ισχυροί πελάτες του να είναι καλά και όλα ξεχνιούνται.
Το ίδιο παράνομες είναι και οι εκπομπές της "παραενημέρωσης" ψυχαγωγικού τύπου. Γιατί; Γιατί κι αυτές εμπίπτουν στους νόμους περί ανταγωνισμού. Τα "πρωϊνάδικα" και οι εκπομπές Life style. Γιατί; Γιατί και εκεί υπάρχουν επαγγελματίες, που, "κατασκηνώνοντας" στα στούντιο, "καπελώνουν" τον ανταγωνισμό. Μάγειρες, μέντιουμ, αστρολόγοι, μανεκέν, τραγουδιστές, μόδιστροι κλπ., "καπελώνουν" τον ανταγωνισμό τους, γιατί έχουν τα μέσα να "κατασκηνώνουν" στο πλατώ. Ποιος μάγειρας, για παράδειγμα, θα συναγωνιστεί τη "συγγραφέα" Βέφα, όταν αυτή έχει την ευκαιρία να διαφημίζεται καθημερινά από την πρωινή εκπομπή; Ποιος τραγουδιστής θα συναγωνιστεί το "κύκλωμα", όταν αυτό επιβάλλεται από την ίδια εκπομπή; Ακόμα και μια "γλάστρα" της εκπομπής βελτιώνει την επαγγελματική της αποτελεσματικότητα. Όταν θα πάει στην επαρχία για μια "αρπαχτή", θα βάλει στο προσωπικό της "portfolio" ανάμεσα στα προσόντα της και την τηλεοπτική της καριέρα. Ακόμα κι αν αποφασίσει να εκπορνευτεί, θα ανεβάσει την "ταρίφα" σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Τζάμπα πέφτει στα γόνατα κάθε φορά που βλέπει τον παραγωγό; Τζάμπα κάνει τα τρομερά "ουάου" κάθε πρωί με την τσίμπλα στο μάτι;
Αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά είναι παράνομα. Οδηγούν στο μονοπώλιο προσώπων και εταιρειών. Γιατί; Γιατί ζούμε στην εποχή της εικόνας. Ζούμε στην εποχή που το να είναι κάποιος αναγνωρίσιμος από τον κόσμο έχει την προβολή του στην αγορά. Κάστανα να πουλάς στο δρόμο, θα γίνεις ο πιο πλούσιος καστανάς της χώρας, αν σε προβάλει η τηλεόραση. Πόρνη να είσαι στο πεζοδρόμιο, θα γίνεις η πιο πλούσια πόρνη της χώρας, αν σε προβάλει η τηλεόραση. Όταν οι διαπλεκόμενοι είναι οι ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων εμπορικών οίκων, των μεγαλύτερων ποδοσφαιρικών ΠΑΕ, των μεγαλύτερων εκδοτικών οίκων, των μεγαλύτερων δισκογραφικών εταιρειών κλπ., πώς θα τους ανταγωνιστεί κάποιος αντίπαλός τους, όταν χρησιμοποιούν υπέρ των ιδιωτικών τους συμφερόντων το κρατικό κεφάλαιο; Αγράμματοι να είναι οι συγγραφείς των εταιρειών τους, θα κάνουν "μπέστ σέλλερ". Μουγγοί να είναι οι τραγουδιστές τους, θα κάνουν "σουξέ". Τυφλοί να είναι οι μόδιστροί τους, θα κάνουν "haute couture".
Η ίδια παρανομία αφορά και τους παρουσιαστές αυτών των εκπομπών. Τους παρουσιαστές όλων των παρεμφερών εκπομπών και των τηλεπαιχνιδιών. Παρανομία, που σ' αυτήν την περί­πτωση συνδυάζεται και με ανηθικότητα. Γιατί; Γιατί όλα αυτά τα ανεπάγγελτα παράσιτα όχι μόνον "καπελώνουν" τα υπόλοιπα παράσιτα, αλλά ταυτόχρονα "μολύνουν" την κοινωνία με την επιτυχία τους. Γίνονται επιτυχημένα πρότυπα και προβάλουν τον "παρασιτισμό" σαν προσόν. Διδάσκουν στους νέους να μην μοχθούν για την επιτυχία, αλλά να την επιδιώκουν παρακαλώντας. Διδάσκουν στους νέους να ελπίζουν ότι, αν καταφέρουν να "τρυπώσουν" στην τηλεόραση, θα γίνουν καί πλούσιοι καί διάσημοι. Είτε μιλάμε για άντρες είτε μιλάμε για γυναίκες, αναφερόμαστε στην ίδια συνομοταξία. Τη συνομοταξία των παρασίτων.
Άντρες σαν τον Αρναούτογλου, τον Αθερίδη, τον Μικρούτσικο, τον Καφετζόπουλο κλπ., ήταν επί αιώνες οι καραγκιόζηδες των χανιών και των καφενείων. "Γλείφοντας" και "διασκεδάζοντας" τους θαμώνες, εξασφάλιζαν ένα χαρτζιλίκι και ζούσαν φτωχά την αθλιότητά τους. Είτε με χαρτζιλίκι είτε με σφαλιάρες, οι θαμώνες τούς έδειχναν τι ήθελαν και πότε το ήθελαν από αυτούς. Σήμερα τους πήρε όλους αυτούς η τηλεόραση και τους έβαλε να διασκεδάζουν το πανελλήνιο. Λόγω κλίμακας και τεχνολογίας το χαρτζιλίκι έγινε πλούτος, η σφαλιάρα έγινε ζάπινγκ, η αθλιότητα επάγγελμα και η καραγκιοζιά επιτυχία. Όλα αυτά είναι παράνομα, γιατί εμπίπτουν στους νόμους περί ανταγωνισμού. Με μέσον το δημόσιο κεφάλαιο οι "Αρναούτογλου" καταστρέψανε τον ανταγωνισμό. Πεινάνε πλέον οι καραγκιόζηδες των καφενείων.
Τα ανάλογα συμβαίνουν και με τις γυναίκες τηλεπαρουσιάστριες. Τη Ρούλα, την Ελένη, την Τατιάνα κλπ.. Επί αιώνες αυτού του είδους οι γυναίκες ήταν τα παράσιτα των γειτονιών. Προκει­μένου να πιούν έναν καφέ τζάμπα, "τρύπωναν" στα σπίτια των γειτονισσών. Αυτοεκπαι­δεύονταν στην ψευτοκαλοσύνη και στη γαλιφιά. Ως αντιστάθμισμα του δωρεάν καφέ συνήθως προσέφεραν κουτσομπολιό, σεξουαλικές συμβουλές και απόψεις πάνω στη μόδα. Συνήθως κάθονταν στο ξένο σπίτι μέχρι να επιστρέψει ο άντρας και έφευγαν προτού αυτός τις αρπάξει με τις κλωτσιές. Αυτές οι "κατίνες" έγιναν σήμερα επιτυχημένες "tv-persones". Με μέσον το δημόσιο κεφάλαιο "καπέλωσαν" κι αυτές τον ανταγωνισμό, εφόσον η κουτσομπόλα της γειτονιάς δεν έχει πού να πιει τον καφέ της το πρωί. Καμία "κατίνα" δεν μπορεί πλέον να συναγωνιστεί τη Ρούλα ή την Ελένη στην ποιότητα των "υπηρεσιών" τους και ως εκ τούτου κινδυνεύουν ως κλάδος "επαγγελματιών".
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται γιατί όλα αυτά τα σκουπίδια της κοινωνίας έχουν αυτήν την επιτυχία. Όλοι αυτοί μεταφέρουν μέσα σε κάθε σπίτι τα προϊόντα των διαπλεκομένων της εξουσίας με αυτούς της οικονομίας. Όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες δίνουν στους διαπλεκόμενους το μονο­πώλιο της αγοράς. Με "γκρίζες" φιλικού τύπου συμβουλές, με κουτσομπολίστικες "κατινιές", κάνουν μόδα ό,τι εμπορεύονται τα αφεντικά τους. Από αυτόν τον παρανόμως εισπραχθέντα πλούτο προκύπτουν οι πλούσιες χορηγίες στα κόμματα. Πίσω δηλαδή από την "κατινιά" της κάθε Ρούλας ή την "τούμπα" του κάθε Αρναούτογλου μπορεί να κονομάνε οι διαπλεκόμενοι, αλλά αυτοί οι οποίοι πραγματικά κρύβονται πίσω από αυτούς είναι οι άθλιοι που μας κυβερνάνε. Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα είναι οι πραγματικά κερδισμένοι, εφόσον εισπράττουν σε όλα τα επίπεδα. Εισπράττουν είτε άμεσα είτε έμμεσα. Εισπράττουν τις χορηγίες που χρειάζονται, αλλά εισπράττουν και την κοινωνική αποχαύνωση που έχουν ανάγκη και αυτό είναι το χειρότερο.
Είναι το χειρότερο, γιατί απειλεί τη δημοκρατία. Αν δεν υπήρχε αυτή η αποχαύνωση, πώς θα συντηρούνταν τα μονοπώλια της εξουσίας; Πώς θα γινόταν ο Γιωργάκης αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ή ο Κυριάκος βουλευτής, αν δεν εκπαιδευόταν ο πολίτης να λειτουργεί σαν αφελής καταναλωτής; Αν δεν εκπαιδευόταν ν' αντιμετωπίζει τη διαδικασία των εκλογών με την ίδια αφέλεια που αντιμετω­πίζει το telemarketing; Από τα παράσιτα της κοινωνίας, που κατοικοεδρεύουν στα ΜΜΕ, μαθαίνει να τα αντιμετωπίζει όλα σαν προϊόντα. Αυτή είναι η καινούργια τοστιέρα. "Ουάου". Αυτός είναι ο Κυριάκος. Και πάλι "ουάου". Φτάσαμε στο σημείο να κάνει πανελλήνιο διάγγελμα ο καραγκιόζης ο Καφετζόπουλος, για να μας πείσει να ψηφίσουμε τον Γιωργάκη. "Ουάου". Ο ατάλαντος ηθοποιός, που τρώει ψωμάκι επειδή μας προτείνει από πού ν' αγοράσουμε κινητό, ανέλαβε να μας υποδείξει και το "μαγαζί" απ' όπου θ' "αγοράζαμε" πρωθυπουργό.
Το ίδιο όργιο παρανομιών γίνεται και στον τομέα της διαφήμισης. Σχεδόν το σύνολο των διαφημίσεων είναι παράνομο. Γιατί; Γιατί απειλούν την κοινωνική λειτουργία, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Θέτουν υπό αμφισβήτηση τις ανθρώπινες αξίες και οδηγούν στην αποκτήνωση του ανθρώπου. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Όταν, για να πουλήσεις ένα αποσμητικό της πλάκας, εμφανίζεις τον θηλυκό άνθρωπο σαν ένα ζώο, που είναι έτοιμο ν' ακολουθήσει τη "μύτη" του, πραγματοποιείς έγκλημα. Όταν, για να διαφημίσεις ένα λαχείο, εμφανίζεις τον θηλυκό άνθρωπο σαν μια πόρνη, που είναι έτοιμη να παραδοθεί στον πλούτο, πραγματοποιείς έγκλημα.
Ό,τι κέρδισε δηλαδή η ανθρωπότητα μέσα από μια πορεία αιώνων απειλείται, γιατί κάποιοι θέλουν να πουλήσουν σερβιέτες. Η κοινωνία παραδίδεται σε αστοιχείωτα ανθρωπάκια με εξά­μηνες σπουδές σε κάποιο ΙΕΚ της πλάκας. Βάρβαρα ανθρωπάκια, τα οποία ανέλαβαν να εμφα­νίσουν και να προβάλουν τα νέα ανθρώπινα πρότυπα. Αστοιχείωτοι διαφημιστές αναλαμβάνουν να "εξηγήσουν" στην κοινωνία τι είναι ο άνδρας και τι η γυναίκα. Αιώνες πνευματικού κόπου οδήγησαν στη δημιουργία σωστών αντρικών προτύπων, για να έρθει το κουτορνίθι να παρουσιά­σει τον άντρα σαν ανθρωποειδές, που αναζητεί τυφλά το χάμπουργκερ των Goodies. Αιώνες αγώνων και αίματος οδήγησαν στη χειραφέτηση της γυναίκας, για να έρθει το κουτορνίθι να την παρουσιάσει σαν αντικείμενο-ανταμοιβή για τον τυχερό του Λόττο και του Προ-Πο.
Απορεί η κοινωνία γιατί υπάρχει σήμερα η μάστιγα της πορνείας. Αν θέλει να μάθει, ας ρωτήσει τους διαφημιστές και τους εμπόρους γιατί συμβαίνει αυτό. Ας δει κάποιος τις διαφημίσεις μέσα σε μια χώρα και θα καταλάβει τι συμβαίνει. Αυτό είναι πιο εύκολα αντιληπτό σε χώρες μη αναπτυγμένες. Σε χώρες που, λόγω φτώχειας κι αγραμματοσιάς, οι πληθυσμοί τους έχουν μικρότερες άμυνες. Όλες οι υπό ανάπτυξη φτωχές χώρες έχουν μετατραπεί σε πορνεία των Δυτικών, γιατί απλούστατα ήρθαν αντιμέτωπες με τις διαφημίσεις που άλλαξαν τα πρότυπά τους. Όταν πρότυπο του φτωχού κοριτσιού γίνεται το διαφημιστικό πρότυπο, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Θα "ακολουθήσει" τον πλούτο, αγνοώντας το κόστος της όποιας "αντιπαροχής" τής ζητηθεί. Αρκεί να εξασφαλίζει τα "χοτ" κινητά και τα επώνυμα "βρακιά" και αυτό θα "σβήσει" την όποια ανηθικότητα των επιλογών της. Όλες οι πόρνες αυτού του κόσμου, ανεξάρτητα από φυλή, εθνικότητα και χώρο όπου δραστηριοποιούνται, έχουν ένα κοινό μεταξύ τους. Χρησιμοποιούν τα ίδια "trendy" αξε­σουάρ των ίδιων πολυεθνικών. Τα ίδια αξεσουάρ που συγκινούν και τα δικά μας παιδιά.
Οι λακέδες της Νέας Τάξης που μας κυβερνούν και πάλι εισπράττουν από αυτήν την αθλιότητα. Εισπράττουν από την ομοιογένεια απόψεων της κοινωνίας. Πώς αλλιώς θα μετα­τρέψεις τον Γιωργάκη ή τον Κυριάκο σε "πετυχημένους", αν δεν υπάρχει η ομοιογένεια απόψεων που σε βολεύει και άρα αν δεν αλλάξουν τα μέχρι τώρα ισχύοντα κοινωνικά πρότυπα; Πώς θα τους προστατεύσεις από τις αντιδράσεις των ανδρών, αν δεν τους κάνεις "πρότυπα" επιτυχίας; Πώς θα τους εξασφαλίσεις συμπάθεια και βέβαια ψήφους από τις γυναίκες, αν δεν νομιμοποιείς την άποψη περί "επιτυχίας" που σε βολεύει; Από τη στιγμή που το διαφημιστικό σου πρότυπο είναι ο βλάκας που κέρδισε το Λόττο, είναι βέβαιο ότι θα "εισπράξει" και ο Κυριάκος τη δική του "τύχη" στο δικό του κομματικό και "στημένο" Λόττο. Από τη στιγμή που το διαφημιστικό σου πρότυπο είναι η καταναλώτρια των "trendy" αξεσουάρ, είναι βέβαιο ότι θα "εισπράξει" και η ιέρεια του "τρεντισμού" Κουντουρά.
Όλα αυτά είναι παράνομα, γιατί εμπίπτουν σε βασικές διατάξεις του Συντάγματος. Διατάξεις, που έχουν ως αντικείμενό τους τη διασφάλιση και την προστασία της ανθρώπινης ύπαρξης και βέβαια της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να προστατεύει την ανθρώπινη ύπαρξη από τις κερδοσκοπικές διαθέσεις των ιδιωτικών συμφερόντων. Είναι ένοχο όταν δεν το κάνει. Είναι μάλιστα διπλά ένοχο, όταν επιτρέπει στα ιδιωτικά συμφέροντα να το κάνουν, χρησιμοποιώντας το δημόσιο κεφάλαιο.
Το κράτος, δηλαδή, θα έπρεπε εξ αρχής να θέσει τους όρους που θα ίσχυαν για τη διαφή­μιση. Θα έπρεπε να προστατεύσει την ανθρώπινη ύπαρξη και τον ανθρώπινο πολιτισμό από τις επιθέ­σεις των κερδοσκόπων. Θα έπρεπε να θέσει υπό την προστασία του τις ανώτερες ανθρώπινες δραστηριότητες. Έννοιες όπως ο έρωτας, η φιλία ή η οικογένεια θα έπρεπε να τυγχάνουν προστα­σίας. Η διαφήμιση των προϊόντων θα έπρεπε εξ αρχής να περιορίζεται. Ο κάθε παραγωγός και ο κάθε έμπορος να μας παρουσίαζαν το προϊόν τους και να μας έπειθαν γιατί θα έπρεπε να το προτιμήσουμε με βάση τα χαρακτηριστικά του και τα χαρακτηριστικά του ανταγωνισμού. Αυτή είναι η νόμιμη κι ενημερωτικού χαρακτήρα διαφήμιση.
Όταν το προϊόν δεν παρουσιάζεται στις πραγματικές του διαστάσεις και παρουσιάζεται σαν "βελτιωτικό" των ανθρωπίνων σχέσεων, είναι παράνομο. Όταν μέσα από το διαφημιστικό "στόρι" παρουσιάζεται μια κατάσταση που εμφανίζει το προϊόν σαν αίτιο "επιτυχίας", είναι παράνομο. Είναι παράνομο, γιατί εμπίπτει τόσο στους νόμους περί παραπλανητικής διαφήμισης όσο και στους νόμους που προστατεύουν τον άνθρωπο. Όταν ο διαφημιστής εμφανίζει τον καινούριο καναπέ σαν αντικείμενο που βοηθάει τον καταναλωτή να εξασφαλίσει γυναίκες, αυτό είναι καί παραπλα­νητικό καί αντισυνταγματικό. Ας σκεφτεί ο αναγνώστης τι γίνεται σήμερα με τα διαφημιστικά σποτ και ας βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.
Τα ακόμα χειρότερα γίνονται στην παιδική διαφήμιση. Γιατί; Γιατί εκεί δεν μιλάμε μόνο για τις οικονομικές διαστάσεις του θέματος, αλλά και για τις ηθικές. Η παράνομη και ανήθικη παιδική διαφήμιση απειλεί να τινάξει την κοινωνία στον αέρα. Θα ξεκινήσουμε την ανάλυση από τις απλές διαφημίσεις, για να φτάσουμε στις "ύποπτες". Η παιδική διαφήμιση είναι στο σύνολό της παρά­νομη. Ακόμα και η πιο απλή και αγαθή διαφήμιση παιχνιδιών ή σχολικών ειδών είναι παράνομη. Γιατί; Γιατί τα παιδιά στα οποία απευθύνεται είναι καταναλωτές μειωμένης κρίσης και γνώσης και ως εκ τούτου η διαφήμιση δεν πρέπει να τους αγγίζει άμεσα.
Η παρανομία τους δηλαδή έγκειται στο γεγονός ότι ο ανήλικος καταναλωτής δεν είναι σε θέση ν' αποφασίζει μόνος του για τα ερεθίσματα που δέχεται. Δεν έχει επίγνωση των αναγκών του και βέβαια δεν έχει επίγνωση των δυνατοτήτων της οικογένειάς του. Από τη στιγμή λοιπόν που γι' αυτόν —με βάση τον νόμο— πρέπει ν' αποφασίζει ο κηδεμόνας του, ευνόητο είναι ότι το σύνολο των διαφημίσεων που αφορούν αυτόν τον τύπο προϊόντων θα πρέπει να απευθύνεται στον κηδεμόνα και όχι στον θεωρητικά άμεσα ενδιαφερόμενο. Νόμιμη διαφήμιση δηλαδή είναι μόνον η διαφήμιση επιχειρήσεων παιχνιδιών και όχι των ίδιων των παιχνιδιών.
Αυτή η νόμιμη διαφήμιση είναι η μόνη που μπορεί να προστατεύσει την οικογένεια. Γιατί; Γιατί δίνει στον κηδεμόνα τη δυνατότητα να ρυθμίζει μόνος του την κατάσταση με βάση τις δικές του ανάγκες, είτε ως ανθρώπου είτε ως παιδαγωγού. Σε μια τέτοια περίπτωση αυτός θα γνωρίζει ό,τι πρέπει να γνωρίζει, για να φέρει εις πέρας τον ρόλο του. Αυτό είναι το ζητούμενο. Να μην απει­λείται η κυριαρχία του κηδεμόνα. Μόνον ο κηδεμόνας είναι αυτός ο οποίος πρέπει να γνωρίζει πού βρίσκεται η επιχείρηση που τον ενδιαφέρει, γιατί αυτός γνωρίζει τις οικονομικές του δυνατό­τητες και αυτός διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του. Άρα αυτός θ' αποφασίσει πότε θα κάνει τι.
Αντίθετα μ' αυτήν την κατάσταση, όταν διαφημίζονται απευθείας παιχνίδια, στην ουσία το ανεύθυνο κι ανώριμο παιδί καλείται ν' "αποφασίσει". Τι απόφαση όμως μπορεί να πάρει ένα παιδί; Ένα παιδί, που, λόγω ηλικίας και γνώσης, φέρεται ως ένας κουτός ενήλικος άνθρωπος; Ό,τι βλέπει θα το θέλει και όταν δεν θα του το αγοράζουν θα υπάρχουν προβλήματα. Το παιδί δεν έχει ασφαλή κριτήρια για ν' αποφασίζει μόνο του και γι' αυτόν τον λόγο η παιδική διαφήμιση είναι παράνομη όταν απευθύνεται απ’ ευθείας σ' αυτό. Η νόμιμη διαφήμιση δηλαδή βάζει τον κηδεμόνα "μπρο­στά" από τα παιδιά, ενώ η παράνομη διαφήμιση κάνει το ακριβώς αντίθετο.
Εξαιτίας της ασυδοσίας των διαπλεκομένων φτάσαμε στο σημείο ακόμα και αυτή η παράνομη διαφήμιση να ξεφύγει και από αυτά ακόμη τα απαράδεκτα όρια. Φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για παραπλανητική διαφήμιση. Δεν φτάνει δηλαδή που η απευθείας διαφήμιση είναι παράνομη, γιατί αυτός στον οποίο απευθύνεται είναι ανώριμος, αλλά φτάσαμε στο σημείο να είναι παρα­πλανητική η διαφήμιση ακόμα κι αν απευθυνόταν σε ώριμους καταναλωτές.
Ακόμα δηλαδή κι ένας ενήλικος άνθρωπος, όταν βλέπει μια παιδική διαφήμιση, δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς πουλάει αυτός που την κάνει. Αυτός μπορεί να πουλάει μια κοινή κούκλα και να έχει στήσει γύρω από αυτήν ένα σκηνικό με χιλιάδες άλλα παιχνίδια, που "αναδεικνύουν" ψευδώς το υπό πώληση αντικείμενο. Αυτό εμπίπτει στους νόμους περί προστασίας του καταναλωτή. Είναι δηλαδή περίπτωση ανάλογη με το να διαφημίζεται ένα αυτοκίνητο και να μην μπορείς να καταλάβεις αν στην αγορά του αυτοκινήτου περιλαμβάνονται και όλα όσα βλέπεις στη διαφήμιση. Αν περιλαμβάνεται η βίλα που βλέπεις, τα καύσιμα που θα καταναλώσεις και η όμορφη συνοδηγός.
Αν αυτά όλα φαίνονται ως αθλιότητες, υπάρχουν κι άλλες ακόμα μεγαλύτερες. Διαφημίσεις που αφορούν τα παιδιά, αλλά απευθύνονται στους ενήλικους. Εδώ υπάρχει μέγιστο πρόβλημα, γιατί απέναντι σ' αυτό το διαφημιστικό "ερέθισμα" αλλιώς αντιδρούν τα δύο φύλα και αυτό είναι πηγή πολλών κακών. Θα ξεκινήσουμε από την πιο απλή περίπτωση, που είναι αυτή της γυναίκας μητέρας και θα πάμε στα πιο περίπλοκα, που αφορούν τους άντρες. Τι συνέβη και δημιουργήθηκε πρόβλημα και σε ποιον χώρο;
Από τη στιγμή που οι έμποροι μπόρεσαν και έθεσαν τα κοινωνικά πρότυπα για τους ενήλικους, άρχισαν ν' αναζητούν νέους χώρους για να τα κονομήσουν. Βλέποντας δηλαδή ότι μπορούσαν να "σέρνουν" τους ενήλικους με βάση τις ανάγκες που οι ίδιοι δημιουργούσαν, άρχισαν να κάνουν το ίδιο σε όλα τα επίπεδα. Από τη στιγμή δηλαδή που με μέσον τη μόδα "σέρνεις" τους ενήλικους πίσω από τις ψευδοανάγκες τους, μπορείς με μέσον και πάλι τη μόδα να τους "σέρνεις" και πίσω από τις ψευδοανάγκες των παιδιών τους. Αυτή η κατάσταση αφορούσε κυρίως τις γυναίκες, που ήταν ταυτόχρονα και μητέρες. Αφορούσε τις ηλιθιότερες των μητέρων. Οι ηλίθιες της κοινωνίας δεν θα γυρνούσαν όλη τη μέρα στα μαγαζιά μόνον για τις δικές τους "ανάγκες", αλλά θα το έκαναν και για να καλύψουν τις "ανάγκες" των παιδιών τους. Όλες οι δυστυχισμένες και νεόπλουτες ανακάλυψαν μαζί με τη μόδα των ενηλίκων και αυτήν των ανηλίκων.
Στη φτώχεια και στη δυστυχία της κοινωνίας προσθέσανε και άλλη τόση. Γιατί; Γιατί έδωσαν στις σχολικές δραστηριότητες υφή κοσμικής κοινωνικής δραστηριότητας. Γιατί μετέτρεψαν τα σχολεία σε "πασαρέλες". Γιατί —και πάλι λειτουργώντας "διαφημιστικά"— έκαναν τα φτωχά αλλά ανώριμα παιδιά ακόμα πιο δυστυχή. Όταν το παιδί σου το κάνεις μοντέλο και "διαφημιστή", ευνόητο είναι ότι δημιουργείς πρόβλημα σε όλα τα υπόλοιπα παιδιά, που οι οικογένειές τους είτε δεν θέλουν να τα κάνουν βλίτα της μόδας είτε δεν έχουν τις δυνατότητες.
Τι μπορούμε να κάνουμε απέναντι σ' αυτό το θλιβερό αλλά νόμιμο φαινόμενο; Τα αντίθετα από αυτά που επιχείρησαν και κατάφεραν να κάνουν οι έμποροι. Τι έκαναν; Πολέμησαν την ενιαία εμφάνιση των μαθητών. Κατάργησαν την ποδιά από το σχολείο. Γιατί; Για να πουλάνε μόδα. Για να δημιουργούν τους "μοδόπληκτους" του μέλλοντος. Για να δημιουργήσουν τους μελλοντικούς πελάτες τους και για να "δικαιώσουν" τις ηλίθιες, που νομίζουν ότι με τον τρόπο αυτόν παρέχουν υπηρεσίες στα παιδιά τους. Άρα ο μόνος τρόπος άμυνας απέναντι σ' αυτό το φαινόμενο είναι ν' αγωνιστούμε για την εκ νέου επιβολή της σχολικής ποδιάς.
Αν σε κάποιους αγράμματους και νεόπλουτους αυτό φαίνεται παλιομοδίτικο ή μπανάλ, ας γνωρίζουν ότι το σύνολο των ακριβών ιδιωτικών σχολείων όλου του κόσμου έχουν το ανάλογο της "ποδιάς". Τα σχολεία, όπου φοιτούν οι πραγματικοί πρίγκιπες και οι "γαλαζοαίματοι" αυτού του κόσμου, έχουν στο σύνολό τους επιλέξει την ενιαία εμφάνιση για τα παιδιά των επιφανών, που είναι μαθητές τους. Αυτοί, που μέσα στους αιώνες εκπαιδεύονται για να αισθάνονται μοναδικοί, εξωτερικά "μοιάζουν" κατά τη διάρκεια της εκπαί­δευσής τους. Όταν αυτό το ανέχεται μια πραγμα­τική βασίλισσα, γιατί το απορρίπτει η ηλίθια σύζυγος του "πετυχημένου" τυρέμπορα; Όταν μια πραγματική βασίλισσα "στερεί" από το παιδί της τη "μόδα", γιατί να το κάνει η faux "βασίλισσα" των εργατικών κατοικιών;
Τα χειρότερα όμως με τη διαφήμιση της παιδικής μόδας δεν οφείλονται στις ηλίθιες μητέρες. Αυτές στη χειρότερη περίπτωση θα προσθέσουν απλή δυστυχία σε μια δυστυχισμένη κοινωνία. Τα χειρότερα με τη διαφήμιση αυτού του τύπου οφείλονται στους ηλιθιότερους των αντρών. Όλο το πρόβλημα δηλαδή το δημιουργεί η μειωμένη κρίση των ενηλίκων, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με μια διαφήμιση προϊόντων, τα οποία δεν τους αφορούν άμεσα. Απλά τις γυναίκες τις επηρεάζει το ίδιο το "προϊόν" που διαφημίζεται, ενώ τους άντρες τους επηρεάζει το μέσον μέσω του οποίου διαφημίζεται αυτό το προϊόν.
Τι θέλουμε να πούμε μ' αυτά; Το εξής απλό. Σήμερα, για παράδειγμα, γινόμαστε μάρτυρες μια τρομερής έκρηξης του φαινόμενου της παιδεραστίας. Δεκάδες αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες Δυτικοί πηγαίνουν κάθε χρόνο για σεξοτουρισμό στην Ανατολή, όπου οι νόμοι κατά της παιδερα­στίας είναι χαλαρότεροι και η φτώχεια προσφέρει θύματα. Την ίδια ώρα οι πιο επικερδείς σεξουα­λικού περιεχομένου ιστοσελίδες είναι αυτές που εμπορεύονται υλικό αυτής της κατηγορίας. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Την απάντηση την έχουν οι διαφημιστές και τα αφεντικά της "Lapin", της DKNY, της "Benetton", της "Sprint" κλπ..
Τι εννοούμε μ' αυτά; Ότι αυτές οι εταιρείες, οι οποίες συν τοις άλλοις έχουν και εξειδίκευση στην παιδική μόδα, προκειμένου να διαφημίσουν την πραμάτειά τους, πραγματοποιούν εγκλή­ματα, χωρίς να το γνωρίζουν. Διαφημίζοντας παιδικά προϊόντα και απευθυνόμενοι σε ενήλικες, βάζουν παιδιά να μιμούνται τους ενήλικους. Βάζουν κυρίως κοριτσάκια να παριστάνουν τις ενήλικες και να φέρονται μπροστά στο φακό σαν τέτοιες. Στο σημείο αυτό δημιουργείται το πρό­βλημα. Ο φυσιολογικός άνθρωπος δεν γίνεται παιδεραστής, γιατί δεν τον ενδιαφέρει σεξουα­λικά το ανώριμο παιδί. Ως σωματική κατασκευή το βρίσκει ελλιπές και ως εκ τούτου τον αφήνει αδιάφορο. Ως ψυχική "κατασκευή" το βρίσκει κενό και ως εκ τούτου τον αφήνει επίσης αδιάφορο. Το "πακέτο" που λέγεται παιδί, δηλαδή, δεν τον αφορά.
Με τη διαφήμιση παιδικής μόδας στην πραγματικότητα δημιουργείται ένα νέο "είδος" ανθρώ­που, που δεν είναι παιδί. Ένα "είδος" ανθρώπου, που σωματικά μοιάζει με παιδί, αλλά ψυχικά μοιάζει με ενήλικα, εφόσον φέρεται ως τέτοιος. Αυτό όμως το "πακέτο" δεν αφήνει αδιάφορους κάποιους. Όταν είσαι μειωμένης αντίληψης —κοινώς ηλίθιος— νομίζεις ότι αυτή η συμπεριφορά του ανηλίκου μπροστά στην κάμερα συνεχίζεται και μακριά από αυτήν. Βλέπεις δηλαδή ένα όμορφο παιδί και νομίζεις ότι αυτό είναι ένα άλλο "είδος" ανθρώπου, που είναι ερωτεύσιμο. Ένα "είδος", που μπορεί να σε συμφέρει κιόλας, γιατί έχει πολλά από τα καλά του ενηλίκου, αλλά κανένα μειονέκτημα. Είναι αγαθό, ευκολόπιστο, εξαρτώμενο, άπειρο κλπ.. Όλοι οι ηλίθιοι και οι αποτυχημένοι στις σχέσεις τους μπορούν να ελπίζουν σ' αυτό το "είδος". Μπορούν να ελπίζουν ότι θα βρουν την ευτυχία με αυτό το μικρόσωμο και αφελές ανθρώπινο "είδος".
Η σύγχρονη παιδεραστία δηλαδή δεν είναι όμοια με την κλασική παιδεραστία, που πάντα αντιμετώπιζε κι εξακολουθεί ν' αντιμετωπίζει ως πρόβλημα η κοινωνία. Οι σύγχρονοι νεο­παιδε­ραστές δεν αναζητούν το παιδί. Δεν τους ενδιαφέρει το πραγματικό παιδί. Το παιδί που παίζει, κάνει φασαρία και είναι ερωτικά αδιάφορο. Οι σύγχρονοι παιδεραστές αναζητούν το νέο "είδος", που μοιάζει εξωτερικά με παιδί, αλλά έχει συμπεριφορά, καπρίτσια και ερωτικές διαθέσεις ενηλίκου. Αναζητούν το "παιδί" όπως το παρουσιάζουν οι διαφημίσεις. Αναζητούν το "παιδί" που κάνει πονηρές ματιές και αφήνει υπονοούμενα με τη συμπεριφορά του. Αναζητούν τις "λολίτες", που υπάρχουν μόνον στα διεστραμμένα μυαλά των σκηνοθετών. Γι' αυτόν τον λόγο δεν κυνηγάνε πραγματικά παιδιά στις γειτονιές, αλλά πηγαίνουν στις φτωχές χώρες, όπου τα παιδιά εξαιτίας της φτώχειας τους και της εκπαίδευσης φέρονται σαν ενήλικες. Όλα αυτά είναι οι άμεσες και τραγικές συνέπειες της διαφήμισης της παιδικής μόδας. Οι συνέπειες των γιγαντοαφισών των ανηλίκων μοντέλων.
Αυτά είναι τα τρομερά αποτελέσματα της διαπλοκής μεταξύ εξουσίας και οικονομικών παρα­γόντων. Αποτελέσματα των επιλογών αυτών, που, προκειμένου να δημιουργήσουν συνθήκες μονοπωλίου στην εξουσία, επέβαλαν την "αρρώστια" στο σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Αυτοί δημιούργησαν την "αρρώστια" του μονοπωλίου στην αγορά και στη συνέχεια "αρρώστησαν" την κοινωνία. Την "αρρώστησαν" σε βαθμό να της δημιουργήσουν "προδιάθεση". Έφτασαν στο σημείο να δημιουργούν μέσα στα ίδια τα σχολεία τους μελλοντικούς "αρρώστους". Όλα αυτά για να διατηρήσουν την εξουσία. Για να διατηρήσουν τους χορηγούς τους.
Σ' αυτό το σημείο μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και το πραγματικό μέγεθος του προ­βλήματος. Οι διαπλεκόμενοι, προκειμένου να δημιουργήσουν τις συνθήκες που τους συνέφεραν, μπήκαν παράνομα μέσα στα σπίτια μας. Μπήκαν μέσα στον ιδιωτικό μας χώρο και έκαναν ζημιά στους πιο αδύναμους της κάθε οικογένειας, που είναι τα παιδιά. Με τον τρόπο αυτόν εξουδε­τέ­ρωσαν τους γονείς. Οι γονείς, όσο και να συμβουλεύουν τα παιδιά τους για το πώς πρέπει να φέρονται, δεν μπορούν να νικήσουν τα τηλεοπτικά πρότυπα. Οι γονείς, όσο κι αν διπλο­κλει­δώνουν τις πόρτες, δεν μπορούν να εμποδίσουν τα σκουπίδια να μπουν μέσα στο σπίτι.
Το σύστημα, μέσω της τηλεόρασης, κατάφερε στον απόλυτο βαθμό να επιτύχει αυτό που πάντα επιχειρούσε να κάνει. Να μπει μέσα στα σπίτια και να χειραγωγήσει τους ανθρώπους. Παλαιότερα οι παπάδες, οι χωροφύλακες και οι χαφιέδες προσπαθούσαν να κάνουν το ίδιο, αλλά δεν τα κατάφερναν τόσο καλά. Οι εξομολογήσεις, ο χαφιεδισμός και το κουτσομπολιό τούς έδιναν πληροφορίες, αλλά όχι στην ακρίβεια που θα ήθελαν. Η ανάλογη αναποτελεσματικότητα χαρακτή­ριζε και την προσπάθεια να κατευθύνουν την κοινωνία. Όσο κι αν φώναζε ο παπάς στο κήρυγμά του, δεν εισακουγόταν. Όσο κι αν συμβούλευε η "θεούσα" της γειτονιάς, κανένας δεν την άκουγε.
Το κύριο πρόβλημά τους δηλαδή ήταν ότι εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν να παρακο­λουθούν στενά τους ανθρώπους. Δεν μπορούσαν να βρίσκονται όλη μέρα μέσα στα σπίτια τους, ώστε να "περάσουν" την άποψή τους. Ταυτόχρονα δεν μπορούσαν να έχουν σε όλα τα σημεία της κοινωνίας εκπαιδευμένους χαφιέδες στην ίδια ποιότητα. Κάποιοι από εκείνους ήταν καλά εκπαιδευμένοι και ταλαντούχοι και κάποιοι άλλοι όχι. Η τεχνολογία όλα αυτά τα προβλήματα τους τα έλυσε. Με μέσον την τηλεόραση καταφέρνουν όλους τους στόχους τους. Βρίσκονται συνεχώς μέσα στα σπίτια των ανθρώπων και ταυτόχρονα στέλνουν τους καλύτερους από τους δούλους τους. Στρατιές από καλά εκπαιδευμένους καραγκιόζηδες, χαφιέδες, πόρνες και ό,τι άλλο σκουπίδι υπάρχει μέσα στην κοινωνία, εισβάλουν καθημερινά κι ανεξέ­λεγκτα μέσα στα σπίτια μας.
Εδώ βέβαια φτάνουμε στο πιο επικίνδυνο σημείο, που αφορά την τηλεόραση. Οι περισσότεροι από αυτούς εισβάλλουν ανεξέλεγκτα στα σπίτια μας, χρησιμοποιώντας το "διαβατήριο" της τέχνης. Εξασφαλίζουν ένα "πασπαρτού", που τους επιτρέπει ν' ανοίγουν "πόρτες" χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Εδώ δημιουργείται και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ποιο είναι αυτό; Το κατά πόσο η τηλεόραση πρέπει να υπηρετεί ή να προβάλει την τέχνη. Σήμερα, για να "εξυπηρετηθούν" οι ανάγκες της "τέχνης", η τηλεόραση παρουσιάζει μια τεράστια πληθώρα καλλι­τεχνικών δημιουρ­γημάτων. Δημιουργημάτων, που στην πλειοψηφία τους έχουν τη μορφή "σήριαλ" και κινηματο­γραφικών έργων. Αυτή η "προβολή" είναι νόμιμη; Είναι χρήσιμη για την κοινωνία; Θα πούμε μερικά βασικά πράγματα περί τέχνης, για να καταλάβει ο αναγνώστης ότι κάποιοι χρησιμοποιούν την έννοια της "τέχνης", για να εξυπηρετήσουν τα παράνομα συμφέροντά τους.
Η τέχνη συνδέεται απόλυτα με δύο έννοιες. Την έννοια του "υποκειμενικού" και την έννοια της "προπαγάνδας". Αυτό σημαίνει όμως δύο απλά πράγματα. Πρώτον ότι δεν μπορεί να κριθεί αντικειμενικά και δεύτερον ότι μεταφέρει μια "άποψη", που είναι αυτή του δημιουργού. Αν θέλει κάποιος να θεωρείται πολιτισμένος και δημοκράτης, ποτέ δεν κρίνει την τέχνη και άρα ποτέ δεν μπαίνει σε φάση να τη λογοκρίνει με στόχο να την "κόψει". Μέσα σε μια πολιτισμένη και δημοκρατική κοινωνία ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του, όπως μπορεί ένας από τους καλύτερους και αποτελεσματικότερους τρόπους έκφρασης της άποψης να είναι και η τέχνη.
Τέχνη και τηλεόραση μπορούν να συνυπάρξουν; Η δική μας άποψη είναι πως όχι. Γιατί; Γιατί είναι άλλο πράγμα αυτά τα οποία μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας συμβαίνουν στη γειτονιά μας —και η δημοκρατικότητά μας δεν τα κρίνει και επιτρέπει να συμβαίνουν— και άλλο πράγμα αυτά τα οποία επιτρέπουμε να συμβαίνουν μέσα στο δικό μας σπίτι. Στο σπίτι του γείτονα, για παρά­δειγμα, μπορεί να κυριαρχεί η αθυροστομία και να βρίζονται κάθε φορά που συναντιούνται. Εμείς ούτε κρίνουμε ούτε καταγγέλλουμε με στόχο την απαγόρευση αυτής της συνήθειάς τους, αλλά δεν σημαίνει ότι θα τη "μεταφέρουμε" μέσα στο σπίτι μας ως πρακτική.
Δεν σημαίνει πως ό,τι βλέπουμε γύρω μας θα το προσφέρουμε ως "επιλογή" στους οικείους μας. Σεβόμαστε την ιδιορρυθμία του καθενός, αλλά σ' ό,τι αφορά τα όσα ο νόμος μάς δίνει εξουσία και υπευθυνότητα ν' αποφασίζουμε, το κάνουμε μόνοι μας. Δεν τα "μεταφέρουμε" άκριτα μέσα στο σπίτι μας, γιατί εμείς αποφασίζουμε καί για τους εαυτούς μας καί για τους ανηλίκους που βρίσκονται μέσα σ' αυτό. Για όσο διάστημα είμαστε από τον νόμο υπεύθυνοι για τα παιδιά μας, εμείς θ' αποφασίζουμε ανάμεσα σε τι θα διαλέξουν. Εμείς αποφασίζουμε για το τι θα μπαίνει μέσα στα σπίτια μας. Όταν τα παιδιά μας θα ενηλικιωθούν, μπορούν μέσα στα δικά τους σπίτια να κάνουν ό,τι θέλουν.
Από τη στιγμή λοιπόν που δεχόμαστε ότι τέχνη μπορεί να είναι οτιδήποτε και να εκφράζει οτιδήποτε και ταυτόχρονα δεχόμαστε το "δικαίωμά" της να υπάρχει, χωρίς να την κρίνουμε, σημαίνει ότι τη δεχόμαστε χωρίς όρους. Σημαίνει ότι τη δεχόμαστε, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε μ' αυτό που "μεταφέρει". Δεχόμαστε το δικαίωμα του δημιουργού να "μεταφέρει" οτιδήποτε και δεχόμαστε το δικαίωμα του κάθε πολίτη να διαλέγει μόνος του απ' όλα αυτά που "μεταφέρονται" τι να πάρει και τι όχι. Δεχόμαστε το δικαίωμα του δημιουργού να κάνει σεξ με το καρπούζι, αλλά δεχόμαστε και το δικαίωμα του κάθε πολίτη ν' αποφασίζει μόνος του για το αν θα βάλει μέσα στο σπίτι του τον εν λόγω δημιουργό και την "ερωμένη" του. Δεχόμαστε δηλαδή τις "συναλλαγές" στη γειτονιά μας, άσχετα με το αν συμμετέχουμε και εμείς σ' αυτές ή όχι.
Στο σημείο αυτό εμφανίζεται η ιδιομορφία της τηλεόρασης. Η τηλεόραση είναι μια "πόρτα", που οδηγεί κατ’ ευθείαν στο σαλόνι μας. Μια "πόρτα", που οδηγεί κατ’ ευθείαν στα δωμάτια των παιδιών μας. Η τηλεόραση είναι ένα μέσον, που μπορεί να "μεταφέρει" το οτιδήποτε, οπουδήποτε, οποτεδήποτε. Όταν εμείς όμως δεν κρίνουμε την τέχνη, ευνόητο είναι ότι αυτή η "μεταφορά" πρέπει να έχει κάποιους περιορισμούς. Από τη στιγμή που εμείς δεχόμαστε το δικαίωμα των "συναλλαγών" για τους γείτονές μας, απαιτούμε κι αυτοί να δεχθούν το δικαίωμά μας να μην συμμετέχουμε. Από τη στιγμή που δεν θέλουμε να μπούμε στη διαδικασία της λογοκρισίας, το μόνο που απομένει είναι να συμφωνήσουμε όλοι μαζί ότι η "πόρτα" τού κάθε σπιτιού θα μένει κλειστή για όλους τους "συναλλασσόμενους".
Οι "συναλλαγές" δηλαδή θα παραμένουν στο επίπεδο της "γειτονιάς". Θα παραμένουν στο επίπεδο της δημόσιας ζωής. Όποιος θέλει θα παίρνει ό,τι θέλει με δική του ευθύνη. Όποιος θέλει να "συναλλάσσεται" με παραγωγούς και εμπόρους, θα πηγαίνει στο "παζάρι" και δεν θα μπαίνουν αυτοί μέσα στο σπίτι του, μετατρέποντάς το σε "παζάρι". Κανένας δηλαδή δεν θ' αποφασίζει για κανέναν. Ως πολίτες και γνωρίζοντας την αξία της τέχνης στην ανθρώπινη κοινωνία, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ορισμένα πράγματα για ν' αναπτυχθεί. Είμαστε υποχρεωμένοι να την αφήνουμε ελεύθερη και είμαστε υποχρεωμένοι να δημιουργήσουμε τις υποδομές, για να "καλ­λιερ­­γείται". Είμαστε υποχρεωμένοι να δημιουργούμε αίθουσες τέχνης και είμαστε υποχρεω­μένοι να επιτρέπουμε εκεί μέσα την προβολή της κάθε "άποψης", είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε μ' αυτήν. Από εκεί και πέρα όμως αυτοί οι οποίοι κάνουν τέχνη είναι υποχρεωμένοι να δεχθούν και τα δικά μας δικαιώματα.
Ποια είναι αυτά τα δικαιώματα; Να αποφασίζουμε μόνοι μας γι' αυτά που μας αφορούν. Να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας όπως θέλουμε εμείς και όχι όπως θέλουν οι εκάστοτε κυβερ­νώντες ή οι ιδιώτες που παράγουν ή εμπορεύονται τέχνη και προπαγανδίζουν τη δική τους άποψη. Μπορεί κάποιος να θέλει να μεγαλώσει τα παιδιά του με πρότυπα τον Οδυσσέα ή τον Αχιλλέα. Πώς εσύ βάζεις μέσα στο σπίτι του ένα σήριαλ, όπου ήρωας και άρα πρότυπο είναι ο καραγκιόζης ο "ακάλυπτος"; Μπορεί κάποιος να θέλει να μεγαλώσει τα παιδιά του με πρότυπα ειρηνικά και φιλήσυχα. Πώς εσύ βάζεις μέσα στο σπίτι του ένα έργο όπως ο "Ράμπο";
Ποιος είσαι εσύ δηλαδή που "λογοκρίνεις" την άποψη του πολίτη και βάζεις μέσα στο δικό του σπίτι τη δική σου άποψη; Ποιος είσαι εσύ που "σκιάζεις" την προσωπική άποψη του πολίτη, χρησιμοποιώντας επαγγελματίες, για να "λαμπρύνουν" τη δική σου άποψη; Αυτό είναι μια μορφή λογοκρισίας και γι' αυτό είναι παράνομη. Οι "ευαίσθητοι" δημιουργοί, οι οποίοι ωρύονται όταν τους "κόβουν" αυθαίρετα, γιατί κάνουν τα κοροΐδα όταν τους "σπρώχνουν" εξίσου αυθαίρετα; Η έννοια της "λογοκρισίας" δηλαδή είναι πολύ σχετική. Λογοκρισία δεν υπάρχει μόνον όταν "κόβεις" αυτά τα οποία δεν σε συμφέρουν, αλλά και όταν "προτείνεις" αυτά τα οποία σε συμφέρουν.
Όσο αυθαίρετο κι επικίνδυνο είναι το πρώτο, άλλο τόσο και ακόμα πιο επικίνδυνο είναι το δεύτερο. Γιατί είναι πιο επικίνδυνο; Γιατί το "κομμένο", αν σε ενδιαφέρει, θα ψάξεις και θα το βρεις. Δεν θα το στερηθείς, ούτε εσύ ούτε τα παιδιά σου. Το "προτεινόμενο" όμως, είτε σε ενδιαφέρει είτε όχι, θα το "λουστείς". Είτε θέλεις είτε δεν θέλεις, θα το πάρουν τα παιδιά σου. Αυτό είναι το επικίνδυνο και βέβαια το παράνομο. Γιατί; Γιατί τόσο στη μία περίπτωση όσο και στην άλλη κάποιος μπήκε στη διαδικασία να κρίνει για λογαριασμό σου κάτι το οποίο δεν μπορεί να κριθεί αντικειμενικά. Το δικαίωμα της κρίσης σε θέματα υποκειμενικά είναι ένα δικαίωμα το οποίο το έχει ο καθένας για τον εαυτό του και μόνο. Για τον εαυτό του και γι' αυτούς που ο νόμος τον καθιστά υπεύθυνο.
Αν θέλει κάποιος τα παιδιά του να δούνε τον "Ράμπο", να τα στείλει στον κινηματογράφο. Να πάρει μια βιντεοκασέτα και να τον δούνε σπίτι τους με δική τους ευθύνη. Όταν αυτό το έργο το προβάλει η τηλεόραση, σημαίνει ότι έχει προηγηθεί λογοκρισία και ότι κάποιοι αποφάσισαν για εμάς χωρίς εμάς. Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Αυτοί οι οποίοι κατέχουν την εξουσία δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν "γκρίζα" προπαγάνδα. Είτε αυτή η προπαγάνδα αφορά τα συλλο­γικά τους συμφέροντα είτε τα προσωπικά τους. Κανένα ειδικό ατομικό ή συλλογικό συμφέρον δεν πρέπει ν' αναπτύσσεται παράνομα μέσα στην κοινωνία, μέσω της ισχύος της τηλεόρασης. Καμία ειδική "άποψη" δεν πρέπει να περνάει χωρίς περιορισμούς μέσα στα σπίτια μας. Τις ειδικές "απόψεις" μόνοι μας τις βάζουμε στα σπίτια μας.
Γι' αυτόν τον λόγο αναφερθήκαμε στα χαρακτηριστικά της τέχνης. Η τέχνη μεταφέρει ειδική "άποψη" και από τη στιγμή που δεν κρίνεται, δεν πρέπει να μπαίνει ύπουλα από την πίσω "πόρτα" της τηλεόρασης μέσα στα σπίτια μας. Η τέχνη μπαίνει από την κεντρική "πόρτα" του σπιτιού με ευθύνη του ιδιοκτήτη. Οι "εραστές" των καρπουζιών μπαίνουν μέσα στα σπίτια μας μόνον αν τους καλέσουμε εμείς οι ίδιοι. Μέσα στα σπίτια μας, υπό τη μορφή έντεχνου δημιουργήματος, μπορεί να μπαίνει μόνον ό,τι ευθυγραμμίζεται με τα πρότυπα για τα οποία έχουμε συμφωνήσει ομοφώνως ως κοινωνία. Μόνον αυτά που κάτω από άλλες διαδικασίες έχουμε ως κοινωνία συμφωνήσει να δίνουμε στα παιδιά μας. Αυτά δηλαδή που έχουμε αποφασίσει να δίνουμε στα παιδιά μας στα σχολεία, μπορούν να μπαίνουν μέσα στα σπίτια μας. Αυτά τα οποία αντιπροσωπεύουν την επίσημη πολιτισμική "άποψη" της κοινωνίας μας και μας χαρακτηρίζουν ως λαό. Αυτά τα οποία έχουν προκύψει μέσα από μεγάλους κοινωνικούς και διαταξικούς "διαλόγους" και τα οποία μας χαρα­κτη­ρίζουν ως κοινωνία.
Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για απόλυτη ομοφωνία. Το τι θα μπαίνει άκριτα μέσα στα σπίτια μας το έχουμε αποφασίσει μέσα από δημόσιες διαδικασίες και υπό την αιγίδα των επίσημων οργάνων της πολιτείας. Το έχουν αποφασίσει δηλαδή οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και γι' αυτό είναι ασφαλές. Όταν ανάλογες αποφάσεις τις παίρνουν σε απόκρυφα δωμάτια κερδοσκόποι έμποροι ή δια­πλε­κό­μενοι καναλάρχες, δεν υπάρχει ασφάλεια. Αλλού προσβλέπουν αυτοί και αλλού οι πολίτες, οι οποίοι απαιτούν να ελέγχουν τα του οίκου τους.
Οι ειδικές "απόψεις" της τέχνης μπορεί να μπαίνουν στη διαδικασία αυτού του δημόσιου "διά­λογου", αλλά δεν έχουν κριθεί από την κοινωνία. Οτιδήποτε δεν έχει εξασφαλίσει την απόλυτη ομοφωνία της κοινωνίας, μπαίνει στην κατηγορία του "ειδικού" και ακολουθεί άλλες διαδικασίες, προκειμένου να μπαίνει μέσα σ' αυτήν. Δεν έχει σημασία αν αυτές οι ειδικές "απόψεις" είναι "καλύτερες" ή πιο "προχωρημένες" από τις υπάρχουσες. Δεν τις κρίνει κανένας. Σημασία έχει ότι δεν πέρασαν το στάδιο της "ζύμωσης", ώστε να ενσωματωθούν στο πολιτισμικό κεφάλαιο που χαρακτηρίζει μια κοινωνία. Σημασία έχει ότι δεν έχουν εξασφαλίσει την απόλυτη ομοφωνία.
Σήμερα αυτό γίνεται από τους πονηρούς αστούς, οι οποίοι "πολιορκούν" τα σπίτια μας με "δούρειο ίππο" την τέχνη. Βάζουν μέσα στα σπίτια μας "απόψεις", τις οποίες δεν έχουμε ελέγξει. Βάζουν τα παιδιά μας απέναντι σε δεδομένα που δεν τα γνωρίζουμε και βέβαια δεν είμαστε σε θέση να τα αξιολογήσουμε. Στο παιχνίδι αυτό πρωταγωνιστούν οι αστοί, που προσπαθούν, εκμε­ταλ­λευόμενοι τις γνώσεις τους, να επιβάλουν τα ταξικά τους συμφέροντα. Μιλάμε για ένα παιχνίδι το οποίο άνετα θα το χαρακτηρίζαμε ως ταξική συνομωσία. Οι αστοί βάζουν ό,τι θέλουν μέσα σ' αυτά, χρησιμοποιώντας την "πόρτα" της τηλε­όρασης. Οι αστοί προσπαθούν να μετατρέψουν τις δικές τους ταξικές ειδικές "απόψεις" σε γενικές απόψεις της κοινωνίας. Χρησιμοποιούν παράνομα ένα πανίσχυρο μέσο, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους ειδικά συμφέροντα.
Ας ψάξει κάποιος να δει σήμερα τι βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας και θα καταλάβει ποιοι κατευθύνουν την τηλεοπτική προπαγάνδα και τι τους ευνοεί. Εκτός από αυτό όμως θα καταλάβει και ποιοι είναι τα "αφεντικά" τους. Σ' ό,τι αφορά το πρώτο, συμβαίνει το εξής: Την ταυτότητα αυτών που κατευθύνουν την προπαγάνδα μπορεί να την καταλάβει κάποιος από τα "πρότυπα" και τα "αντιπρότυπα" που περνάνε μέσα από αυτήν. Αν είναι κάποιος παρατηρητικός, θα δει ότι όλα τα "αντιπρότυπα" είναι οι ταξικοί εχθροί των αστών. Σε όλα τα σήριαλ το κυρίαρχο μοτίβο είναι ένα. Ο πλούσιος και κακός βιομήχανος, που εκμεταλλεύεται τον κόσμο και μολύνει το περιβάλλον. Ο αγαθός μέχρι βλακείας εργάτης, που δεν μπορεί ν' αντιδράσει στην εκμετάλλευση και δεν έχει την "ευαισθησία" να προστατεύσει το περιβάλλον. Ποιος είναι το "πρότυπο"; Ο "λαμπερός" αστός. Αυτός ο οποίο έχει τις γνώσεις να πολεμήσει τον βιομήχανο και να προστατεύσει το περιβάλλον. Αυτός ο οποίος μπορεί —επειδή είναι "καλός" άνθρωπος— να εξασφαλίσει και την εργασία του εργάτη, ο οποίος παρουσιάζεται σαν το άβουλο "κατοικίδιο" της υπόθεσης.
Σ' ό,τι αφορά το δεύτερο συμβαίνει κάτι ανάλογο. Μπορεί κάποιος, βλέποντας τηλεόραση, να καταλάβει τι συμφέρει τους αστούς. Σήμερα, που για παράδειγμα βολεύει τους αστούς —που μας κυβερνάνε— η φιλομεταναστευτική προπαγάνδα, μας προσφέρουν σαν "τέχνη" σήριαλ με ήρωες Αλβανούς μετανάστες. Οι βιομήχανοι και οι εργάτες θα είναι οι "απολίτιστοι" ρατσιστές και οι αστοί οι μεγάλοι ανθρωπιστές. Παλαιότερα, όταν δεν τους συνέφερε, έκαναν τα ακριβώς αντίθετα. Γλυκό ψωμάκι έφαγαν κάποτε οι αστοί, παριστάνοντας τους φανατικούς υπερπατριώτες. Σε πρα­γμα­τικούς πολέμους μας οδήγησαν κάποτε, επειδή έπρεπε να εκδικηθούμε εθνικές "προσβολές". Αστοί ήταν οι "εφευρέτες" της ρατσιστικής ιδεολογίας και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ούτε κακοί βιομήχανοι ούτε αγράμματοι εργάτες ήταν αυτοί οι οποίοι ανήγαγαν τη "διαφοροποίηση" των ανθρωπίνων "ειδών" σε επιστήμη.
Τα ανάλογα γίνονται σε όλα τα επίπεδα των συμφερόντων των αστών. Οι συμπεριφορές τους πάντα ακολουθούν τα συμφέροντά τους. Κάποτε, επειδή ήθελαν να επωφεληθούν από την ανάπτυξη της παραγωγής, "κατασκεύαζαν" αγαθούς εργάτες. Τα αστικής κατασκευής "παιδιά του λαού" ήταν τα μαζικά πρότυπα της κοινωνίας. Οι εργατικοί και χωρίς απαιτήσεις "Ξανθόπουλοι" ήταν οι ήρωες της κοινωνίας. Σήμερα, που τα συμφέροντά τους έχουν αλλάξει, άλλαξαν και οι "προτάσεις" τους. Σήμερα που, για παράδειγμα, τους ευνοεί η πλήρης και χωρίς μέτρο αστικο­ποίηση της χώρας, μας προσφέρουν σήριαλ αποκλειστικά με ήρωες αστούς, οι οποίοι διαπρέπουν σε όλα τα επίπεδα στη νεοταξική Ελλάδα. Ήρωες στελέχη πολυεθνικών, δημόσιους υπάλληλους, δικη­γόρους, γιατρούς, μηχανικούς, πολιτικούς. Έχει δει κανένας σήριαλ με ήρωες κοινούς εργάτες, ναυτικούς ή αγρότες; Όλοι αυτοί παρουσιάζονται σαν "αντιπρότυπα", εφόσον συνήθως πα­ρου­σιά­ζονται σαν αποτυχημένοι ή καθυστερημένοι.
Όμως, όλα αυτά από κάπου εκπορεύονται. Οι αστοί κάποιους υπηρετούν. Οι αστοί με κάποιους έχουν γίνει "συνέταιροι" στην επαρχία που λέγεται Ελλάδα. Ποιοι είναι αυτοί; Οι ισχυρό­τεροι των ιμπεριαλιστών. Οι Αμερικανοί. Οι Αμερικανοί, οι οποίοι έχουν συμφέρον να περάσουν τη δική τους πολιτισμική άποψη μέσα στη δική μας κοινωνία. Οι Αμερικανοί, οι οποίοι έχουν συμφέρον να μετατρέψουν τους δικούς τους ανθρώπους σε "ήρωες" της τοπικής κοινωνίας. Το ίδιο συμφέρον που θα είχαν και οι Πέρσες να περάσουν τους "θεούς" τους μέσα στην αρχαία Ελλάδα. Ενώ όμως οι αρχαίοι πρόγονοί μας αντιστάθηκαν στον ιμπεριαλισμό, δεν έκαναν το ίδιο οι απόγονοί τους. Επέτρεψαν στους Αμερικανούς να περάσουν τους "Δαρείους" τους σαν κοινά πρότυπα της κοινωνίας. Με αιχμή του δόρατος τοHollywood μπόρεσαν οι Αμερικανοί και κατάφεραν αυτά τα οποία κάποιοι άλλοι ιμπεριαλιστές δεν κατάφεραν με τανκ.
Κατάλαβε ο αναγνώστης πώς χρησιμοποιείται το μέσον της τηλεόρασης ως όργανο για να ελέγχεται η κοινωνία; Κατάλαβε πώς χρησιμοποιείται η "τέχνη", για να εξυπηρετηθούν συμφέ­ροντα; Κατάλαβε γιατί το σύνολο των αμερικανικών παραγωγών αποτελεί μεγάλης σημασίας στρατηγικό "όπλο" για τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές; Κατάλαβε γιατί στο Hollywood υπάρχουν άνθρωποι του Πενταγώνου, οι οποίοι ελέγχουν την παραγωγή της "τέχνης"; Κάπου στοχεύουν οι Αμερικανοί μ' αυτήν την "τέχνη" και αυτός ο στόχος δεν είναι εκπολιτιστικός. Όταν κάποιος δεν τους ελέγχει και ως εκ τούτου δεν τους περιορίζει, ευνόητο είναι ότι θα "ηττηθεί".
Η Ελλάδα σήμερα είναι ηττημένη, γιατί έχει εξαμερικανιστεί πλήρως. Είναι ηττημένη, όχι γιατί νικήθηκε ο πολιτισμός της από τον αντίστοιχο αμερικανικό, αλλά γιατί προδόθηκε εκ των έσω. Γιατί προδόθηκε από αυτούς που έπρεπε να προστατεύουν αυτόν τον πολιτισμό. Ο Οδυσσέας δεν ηττήθηκε από τον Ράμπο, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, εφόσον ο Ράμπο ήταν αυτός ο οποίος εγκαταστάθηκε στα σαλόνια μας. Τον Οδυσσέα τον "πρόδωσαν" αυτοί οι οποίοι δεν του επέτρε­ψαν να "φτάσει" στην "Ιθάκη" του, που είναι τα ελληνικά σπίτια. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Αν κάποιος παρακολουθεί τα συμβαίνοντα από την τηλεόραση, θα νομίσει ότι η Ελλάδα είναι μια αμερικανική πολιτεία και ότι μέσα σ' αυτήν δεν υπάρχει άλλη κοινωνική τάξη εκτός από τους αστούς. Θα νομίσει ότι η γενική πολιτισμική της "άποψη" ταυτίζεται με την αμερικανική ειδική αστική "άποψη". Όλα αυτά είναι εκ του πονηρού και βέβαια παράνομα, εφόσον άπτονται της ευρύτερης έννοιας της λογοκρισίας.
Αυτό ήταν το μέγα επίτευγμα του συστήματος. Στο όνομα της ελευθερίας μάς στέρησαν την ελευθερία. Στο όνομα της ελευθερίας μάς καταστρέψανε, επιτρέποντας την ασυδοσία. Επένδυσαν στη δύναμη των μέσων που διαχειρίζονται και παρουσιάζονται σαν δημο­κράτες. Δεν "κόβουν" πλέον παράνομα αυτά τα οποία τους απειλούν, αλλά ενισχύουν το ίδιο παράνομα αυτά τα οποία τους ευνοούν, στηριζόμενοι στην παντοδυναμία τους. Απλά πράγματα, που έχουν σχέση με την έννοια της "δύναμης". Ο "δημοκράτης" "Τάισον" είπε στο μικρό παιδάκι: "Μία θα σε χτυπάω εγώ και μία θα με χτυπάς εσύ, γιατί σε μια "δημοκρατική" κοινωνία θα πρέπει να συνυπάρχουμε". "Χτυπάνε" οι αμερικανοθρεμμένοι αστοί τον λαό με τηλεόραση, Hollywoodinternet, εκδοτικούς οίκους, τύπο κλπ., και "χτυπάει" και ο λαός με μερικές κραυγές σε πορείες. "Βομβαρδίζουν" ολημερίς τα παιδιά μας με όλα αυτά τα μέσα και μας επιτρέπουν να τους δίνουμε κι εμείς καμιά συμβουλή πριν πάνε για ύπνο.
Με αυτόν τον "δημοκρατικό" τρόπο δημιούργησαν μια εικονική πραγματικότητα και μας έβαλαν μέσα σ' αυτήν. Μια εικονική πραγματικότητα μέσα στην οποία συμβαίνει ό,τι τους συμφέ­ρει. Μια εικονική πραγματικότητα όπου τα πάντα είναι ελεγχόμενα από αυτούς. "Σωστό" είναι ό,τι μας λένε αυτοί. "Ωραίο" είναι ό,τι μας πουλάνε αυτοί. "Έξυπνο" είναι ό,τι μας παρουσιάζουν αυτοί. "Ηθικό" είναι ό,τι μας πλασάρουν αυτοί. Τα όσα μας αφορούν δηλαδή τα δεχόμαστε μέσα στο σπίτι μας, αφού τα έχουν περάσει οι πονηροί μέσα από τα "φίλτρα" των δικών τους ταξικών και προσωπικών συμφερόντων. Τα πάντα έχουν τον "χορηγό" τους. Αυτό το κατάφεραν, γιατί άλλαξαν τη φύση του μέσου της τηλεόρασης. Το κατάφεραν, γιατί κατόρθωσαν και του έδωσαν προσωπικό χαρακτήρα.
Για να μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, θα πρέπει ν' αλλάξουμε τον "χαρακτήρα" των ΜΜΕ. Αυτό είναι πολύ βασικό, γιατί από αυτόν τον "χαρακτήρα" προέρχονται όλα τα κακά. Τι σημαίνει αυτό; Σήμερα, επειδή αυτό βόλευε το σύστημα, έδωσε στα ΜΜΕ τον χαρακτήρα του "φίλου" για τον τηλεθεατή. Κάνει "παρέα" ο άνθρωπος με τα ΜΜΕ και αυτό είναι επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί, όταν ο τηλεοπτικός σου "φίλος" πληρώνεται από κάποιον, ο οποίος έχει συμφέρον να σε αποβλακώσει, είτε για να σου πουλήσει κάτι είτε για να τον ψηφίσεις, ευνόητο είναι ότι είναι ύποπτος. Κάποιον υπηρετεί για να βγάλει το ψωμάκι του και αυτός σίγουρα δεν είναι ο ξαπλωμένος στον καναπέ.
Το ακόμα χειρότερο είναι ότι αυτή η τακτική οδηγεί στην κοινωνική δυσλειτουργία, γιατί "κακομαθαίνει" τον άνθρωπο και τελικά τον οδηγεί στην απομόνωση. Η απομόνωση του σημε­ρινού ανθρώπου οφείλεται στο γεγονός ότι δεν θέλει να πληρώσει το κόστος της πραγματικής φιλίας με τους πραγματικούς ανθρώπους. Προτιμά τη "τζάμπα" φιλία των ηλεκτρο­νικών "φίλων". Των "φίλων", που με ένα κουμπί τους εμφανίζεις και τους εξαφανίζεις όποτε σε βολεύει. Των "φίλων", που δεν έχουν προβλήματα και άρα δεν έχουν ανάγκη συμπαράστασης. Των "φίλων", που δεν έχουν αρρώστιες και άρα δεν έχουν ανάγκη βοήθειας. Των "φίλων", που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμοι να σε διασκεδάσουν.
Όλα αυτά είναι αρνητικά, γιατί "φθείρουν" τις πραγματικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Οι άνθρωποι αρχίζουν και γίνονται απάνθρωποι. Σπάνε οι δεσμοί μεταξύ των μελών της κοινωνίας. Οι άνθρωποι αρχίζουν και καλύπτουν τις ανάγκες τους με "υποκατάστατα" της φιλίας. Αναπτύσ­σονται σχέσεις σε επίπεδα που δεν αφορούν την πραγματική ανθρώπινη καθημερινότητα. Σχέσεις μεταξύ καταναλωτών. Σχέσεις του τύπου των μελών του club Nokia ή του clubAlfa Romeo. Άφιλοι άνθρωποι συναναστρέφονται όμοιους τους μόνον εξαιτίας κάποιου κοινού χαρακτηριστικού ή ενδιαφέροντος και μόνον για όσο διάστημα έχουν τη διάθεση να το κάνουν. Όλα αυτά συμβαί­νουν, γιατί μπορούν και καλύπτουν τις ανάγκες τους, εξασφαλίζοντας μια "ψευδοφιλία" από τον καναπέ.
Τα ΜΜΕ γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να χάσουν τον προσωπικό χαρακτήρα και να παρα­μείνουν στο επίπεδο που τα καθιστά χρήσιμα και βέβαια ακίνδυνα. Ποιο είναι αυτό; Το επίπεδο του "παραθύρου". Του απλού και ψυχρού παραθύρου. Του "παραθύρου" στην ενημέ­ρωση, στη γνώση, στην ψυχαγωγία. Του "παραθύρου", μέσω του οποίου βλέπει ο άνθρωπος "έξω" και όχι το σύστημα μέσα στο "σπίτι" του. Αυτό σήμερα δεν συμβαίνει. Γιατί; Γιατί μέσω των σήριαλ και των υπηρεσιών στατιστικής στην πραγματικότητα το σύστημα "βλέπει" μέσα στο σπίτι του από το "παράθυρο" της τηλεόρασης και όχι το αντίθετο.
Ο τηλεθεατής δηλαδή πρέπει να βλέπει ό,τι είναι νόμιμο κι ακίνδυνο να βλέπει, όπως το επιθυμεί ο ίδιος. Ο τηλεθεατής θα πρέπει να μπορεί ν' ανοίγει και να κλείνει το "παράθυρο" όποτε επιθυμεί ο ίδιος. Να μπορεί να βλέπει τη "θέα" και μόνος του να ερμηνεύει αυτό το οποίο βλέπει. Αυτό που πρέπει να διασφαλίσουμε —και αφορά κυρίως τις "ενημερωτικές" εκπομπές— είναι να μην βρίσκεται κανένας στο "παράθυρο". Να μην βρίσκεται κανένας που θα τον επηρεάζει παράνομα. Να μην βρίσκεται κανένας που να "κρύβει" ή να "φανερώνει" μόνον ό,τι τον βολεύουν ή μόνον ότι τον πληρώνουν να τον βολεύουν. Να μην βρίσκεται κανένας που εργολαβικά θα του "ερμηνεύει" ό,τι βλέπει.
Σήμερα αυτό συμβαίνει τόσο με τα σήριαλ της "τέχνης" όσο και με τις "ενημερωτικές" εκπομπές. Κάποιοι, που δεν βλέπουμε, αποφασίζουν μόνοι τους για το τι θα βλέπουμε εμείς και τα παιδιά μας από το οικογενειακό μας "παράθυρό". Μόνοι τους αποφασίζουν πώς θα διασκεδά­ζουμε ή πώς θα μορφωνόμαστε από τις δυνατότητες που μας προσφέρει το τεχνολογικό αυτό μέσον. Το να διασκεδάζουμε, βλέποντας στην τηλεόραση την παράσταση ενός τσίρκου ή έναν αθλητικό αγώνα, είναι ακίνδυνο. Το να διασκεδάζουμε, βλέποντας ένα σήριαλ, είναι επικίνδυνο. Το να μορφωνόμαστε, βλέποντας στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ, είναι ακίνδυνο. Το να "μορφωνόμαστε", ακούγοντας πολιτικές συζητήσεις, είναι επικίνδυνο.
Πρέπει να καταστρέψουμε τις συνθήκες που επιτρέπουν στο σύστημα να τοποθετεί δικούς του ανθρώπους στα "παράθυρά" μας. Φτάσαμε στο σημείο να "βλέπουμε" και να μην καταλαβαίνουμε. "Βλέπει" για παράδειγμα ο άνθρωπος από το "παράθυρό" του τις ειδήσεις και δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Βλέπει έναν "φόνο" και πάντα δίπλα του βρίσκεται ένας χαφιές να τον καθησυχάσει. Να "ερμηνεύσει" αυτά τα οποία βλέπει. Ο τηλεθεατής δεν καταλαβαίνει ότι αυτοί οι οποίοι βλέπει από το "παράθυρο" να εγκληματούν ανήκουν στην ίδια συμμορία μ' αυτόν που στέκεται δίπλα του και παριστάνει τον "φίλο" του.
Δεν καταλαβαίνει ότι οι διάσημοι "τηλεφίλοι" του, είτε λέγονται Κακαουνάκηδες είτε Χατζη­νικολάου, ανήκουν στο ίδιο μπλοκ συμφερόντων. Πληρώνονται από τους ίδιους ανθρώπους που εκμεταλλεύονται την κοινωνία. Όλοι αυτοί συγκρούονται μεταξύ τους μόνον στο όνομα των συμφερόντων αυτών που τους πληρώνουν και όχι στο όνομα των συμφερόντων της κοινωνίας. Συγκρούονται μεταξύ τους με τη λογική ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, έχοντας ως στόχο να διχάσουν τους τηλεθεατές και να τους αναγκάσουν να υποστηρίξουν κάποιον από αυτούς που προτείνονται. Οι τηλεθεατές διχάζονται και δεν βλέπουν ότι οι "μονομάχοι" ανήκουν στο ίδιο "πρωτάθλημα". Όταν αυτό δεν το καταλαβαίνει ο τηλεθεατής, υπάρχει κίνδυνος. Ευνόητο είναι ότι αυτός ο "φίλος" θα προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των αφεντικών του. Όταν θα παραστεί ανάγκη, θα προσπαθήσει να παραποιήσει αυτό το οποίο αντιλαμβάνεται ο τηλεθεατής μέσω των αισθήσεών του. Αυτός θα του εξηγήσει ότι δεν είναι πραγματικός φόνος αυτό το οποίο "βλέπει" από τις ειδήσεις, αλλά θεατρική παράσταση. Δεν είναι κλοπή αυτό το οποίο "βλέπει", αλλά προσπάθεια αλλαγής του κοινωνικού ντεκόρ.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Μέσω της κακής χρήσης των ΜΜΕ δημιουργείται μια εικονική πραγματικότητα, που βολεύει αυτούς οι οποίοι επωφελούνται από αυτήν. Τους βολεύει τόσο στα ασήμαντα όσο και στα σημαντικά. Τους βολεύει καί στα της διαπλοκής καί στα της ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ. Τους βολεύει καί σ' αυτά που τους τρομάζει ο ανταγωνισμός καί σ' αυτά που τους τρομάζει το κράτος και οι μηχανισμοί του. Μας χρησιμοποιούν σε όλα τα επίπεδα. Βλέπει για παράδειγμα ο κόσμος να κατηγορείται ένας πολιτικός όπως ο Τσοχατζόπουλος για διαφθορά και την ίδια ώρα μπαίνουν άνθρωποι στα σπίτια μας, για να μας πείσουν ότι δεν είναι αυτό που βλέπουμε. Κάνουν παρέλαση στα σαλόνια μας οι Γιωργάκηδες και οι συνάδερφοί του. Προσπα­θούν να μας πείσουν ότι δεν πρέπει να ειδοποιήσουμε την "αστυνομία", γιατί δεν είναι αυτό που φαίνεται.
Αυτό το οποίο πραγματικά "είναι" μόνον αυτοί μπορούν να μας το εξηγήσουν. Τι θα μας εξηγήσουν; Ότι με πρόσχημα τον Τσοχατζόπουλο καταδιώκεται μια παράταξη. Ότι με πρόσχημα έναν "φτηνογάμο" στο Παρίσι απειλούνται οι αγώνες της δημοκρατικής "παράταξης". Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η απόφαση γι' αυτόν τον "ήρωα" είναι δικό μας θέμα και όχι της δικαιοσύνης. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι με τη δική μας "ψήφο" αθωώνουμε όποιον θέλουμε. Αθωώνουμε χωρίς στοιχεία, χωρίς τίποτε, παρά μόνον καλή τη πίστη απέναντι στους "φίλους" της TV. Γιατί; Για να μας χρησιμοποιήσουν ως άμυνά τους απέναντι στη δικαιοσύνη. Απέναντι στη δικαιοσύνη, που τρομάζει τους διαπλεκόμενους. Εξαιτίας δηλαδή της τηλεόρασης, όχι μόνον δεν κάνουμε το καθήκον μας ως πολίτες, αλλά γινόμαστε και η αιτία να μην λειτουργεί και το ίδιο το κράτος.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι συμβαίνει; Γίνονται "φόνοι" έξω από τα σπίτια μας και ο κόσμος "σιωπά", μπαίνοντας από αφέλεια σε καταστάσεις συνενοχής. Αυτοί οι οποίοι "σκοτώνουν" δεν καταγγέλλονται, γιατί κανένας δεν ειδοποιεί την "αστυνομία". Αυτοί οι οποίοι "σκοτώνουν" δεν συλλαμβάνονται, γιατί τους προστατεύει η "γειτονιά". Οι "φονιάδες" έχουν βάλει από έναν άνθρωπό τους στα "παράθυρά" μας, για να μας εξηγεί τι βλέπουμε. Γι' αυτόν τον λόγο καθημερινά "παρελαύνουν" οι πολιτικοί από τις οθόνες μας και μέσω αυτών και από τα σαλόνια μας. Εμείς είμαστε οι ηλίθιοι, που πάνω τους θα στηρίξουν την άμυνά τους. Εμείς είμαστε οι "ένορκοι", που θα τους αθωώσουμε. Θεωρούν ότι, αν εμείς πειστούμε, δεν έχει λόγο να ενεργήσει η δικαιοσύνη. Θεωρούν ότι, αν εμείς πειστούμε και με την ψήφο μας δώσουμε σε κάποιον τη βουλευτική ασυλία, το θέμα είναι λήξαν. Θεωρούν ότι, αν εμείς πειστούμε και κινηθεί η δικαιοσύνη, ποινικοποιείται η πολιτική ζωή. Μέσω της τηλεόρασης λύνουν όλα τους τα προβλήματα. Είτε αυτά αφορούν τους χορηγούς τους είτε τις εξουσίες που φοβούνται.
Από όλα αυτά ποιος έπρεπε να μας προστατεύσει; Ποιος θα μας προστάτευε από την τρομερή ισχύ των ΜΜΕ; Ποιος θα μας προστάτευε από την κακή λειτουργία τους; Οι ανεξάρτητες αρχές. Οι αρχές που ιδρύθηκαν, για να ελέγχουν την τηλεόραση στη λειτουργία της. Οι αρχές που ιδρύθηκαν, για να ελέγχουν την "υγεία" του ανταγωνισμού. Το έκαναν; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί αυτοί οι οποίοι τις στελεχώνουν είναι ταυτόχρονα και εκλεκτοί υφιστάμενοι των κομματαρχών και ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι των διαπλεκομένων μεγιστάνων. Γι' αυτόν τον λόγο εξέδιδαν χωρίς δεύτερη σκέψη ό,τι πιστοποιητικά χρειάζονταν οι πονηροί. Είτε αυτά τα πιστοποιητικά ήταν περί "διαφάνειας" είτε περί "υγιούς" ανταγωνισμού.
Τι προτείνουμε εμείς; Να απολυθούν άμεσα όσοι σήμερα στελεχώνουν αυτά τα όργανα. Να απολυθούν και να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη. Να ελεγχθεί η προηγούμενη δραστηριότητά τους και να ελεγχθεί το πόθεν έσχες τους. Όσοι βρεθούν ένοχοι και αφύσικα πλούσιοι να πάνε φυλακή και να μην ξαναβγούν ποτέ από εκεί μέσα. Από εκεί και πέρα να στελεχωθούν εκ νέου αυτά τα όργανα με κριτήρια ασφαλή για την κοινωνία. Με κριτήρια που έχουν σχέση με τον επαγγελματισμό και τη γνώση αυτών που θα τα στελεχώσουν, αλλά και με κριτήρια "καθαρότητας" από πλευράς κομματικού παρελθόντος. Μόνον σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορέσουν αυτά τα όργανα να επιτελέσουν το καθήκον τους όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα.
Καταλαβαίνει τώρα ο αναγνώστης την πραγματική ουσία του προβλήματος που δημιουργείται με την κακή χρήση των ΜΜΕ; Καταλαβαίνει την ουσία του τίτλου αυτού του φυλλαδίου; Εδώ μιλάμε για μέγα έγκλημα. Για έγκλημα πιο σοβαρό ακόμα και από την ίδια τη διαφθορά. Ένα έγκλημα το οποίο δεν έχει σχέση με κάποια λίγα χρήματα προμηθειών και αναθέσεις δημοσίων έργων. Εδώ μιλάμε για εθνική προδοσία. Μιλάμε για ανθρώπους που πρόδωσαν τον ελληνικό λαό και την πολιτισμική του κληρονομιά. Μιλάμε για ανθρώπους που του ξεπούλησαν την περιουσία και υποθήκευσαν την ελευθερία του. Μιλάμε για ανθρώπους που, προκειμένου να μην βρουν αντίσταση από τον λαό, τον "αρρώστησαν". Μιλάμε για ανθρώπους που, προκειμένου να περιφέρονται μόνοι τους στους διαδρόμους της εξουσίας, καθήλωσαν έναν ολόκληρο λαό σε έναν "αναπηρικό" καναπέ.
Αυτοί είναι το πρόβλημα μας. Οι χαφιέδες των Αμερικανών, που παρέδωσαν την πατρίδα μας σε ξένους. Οι χαφιέδες των Αμερικανών, που "σκότωσαν" τον Οδυσσέα και "ανέστησαν" τον Ράμπο. Οι χαφιέδες των Αμερικανών, που ξεπούλησαν τα πάντα. Οι χαφιέδες των Αμερικανών, που με τους "τρομονόμους" που ψήφισαν ψαλίδισαν τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, προκειμένου να μην ενοχλούνται τα αφεντικά τους. Οι χαφιέδες των Αμερικανών, που τα "παίρνουν" κάθε φορά που πρέπει να περάσουν τα διάφορα σχέδια Ανάν. Οι ευεργετημένοι από τις πολυεθνικές, που παρέδωσαν την εθνική μας αγορά στους ξένους. Οι προδότες, που, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα αφεντικά τους, κάνουν ό,τι συμφέρει σ' αυτά, έχοντας εξασφα­λίσει μέσω των ΜΜΕ το "συγχωροχάρτι".
Οι άθλιοι, που κάνουν αποστασίες και με χιλιάδες παράνομων τηλεοπτικών εμφανίσεων όχι μόνον διαφεύγουν της τιμωρίας, αλλά μας επιβάλουν και τα παιδιά τους. Οι άθλιοι, που περιμένουν από τα αφεντικά τους να θυσιάσουν "Μπακογιάννηδες", για να γίνουν πρωθυπουργοί. Οι άθλιοι, που μέσα από την αμερικανική πρεσβεία βλέπουν τις παραιτήσεις των πρωθυπουργών, οι οποίοι τους ανοίγουν τον πολιτικό δρόμο. Οι άθλιοι, που περιμένουν από τα αφεντικά τους να θυσιάσουν "Οτσαλάν", για να γίνουν κομματάρχες. Οι άθλιοι, που, καταλύοντας το Σύνταγμα, έχουν εγκαθιδρύσει ένα άτυπα "βασιλικό" καθεστώς. Οι άθλιοι, που μεθοδικά και παράνομα προετοιμάζουν τους μελλοντικούς "πρίγκιπες" που θα μας κυβερνήσουν.
Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί θεωρούμε το πρόβλημα με τα ΜΜΕ ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία; Η ασυδοσία τους μπορεί μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να "αρρωστήσει" μια κοινωνία και να την καταστρέψει. Η αθλιότητά τους μπορεί καταλύσει την οποιαδήποτε άμυνά της και να την παραδώσει στην οποιαδήποτε εξουσία. Αυτό είναι εύκολο να συμβεί, γιατί, όπως είδαμε, η τηλεόραση μπορεί εύκολα να καταστρέψει τα πρότυπα της κοινωνίας και να παρουσιάσει τα πρότυπα που βολεύουν τα αφεντικά της. Πρότυπα που εξυπηρετούν συμφέροντα και αλλοιώνουν την κοινωνική λειτουργία. Είναι εύκολο να συμβεί, γιατί, μεταφέροντας τα ψέματα της εξουσίας, μπορεί να οδηγήσει την κοινωνία σε λανθασμένες αποφάσεις. Αποφάσεις, που εξυπηρετούν επίσης τα ίδια συμφέροντα.
Αντιλαμβανόμαστε ότι οι νόμοι που διέπουν τη λειτουργία των ΜΜΕ θα πρέπει να γίνουν δρακόντειοι, γιατί από τη λειτουργία τους επηρεάζεται το σύνολο της λειτουργίας της κοινωνίας. Από τη στιγμή που μέσω της τηλεόρασης μπορεί ο καθένας να μπει στο σπίτι του κάθε πολίτη, θα πρέπει να υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες. Δικλείδες, που να εξασφαλίζουν τα ελάχιστα. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί σε άλλη περίπτωση δεν μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατία. Από τη στιγμή που η ποιότητα της δημοκρατίας εξαρτάται από την ενημέρωση του πολίτη, είναι απαραί­τητο να την προστατεύουμε. Από τη στιγμή που η δημοκρατία εξαρτάται από τη στάση του πολίτη, είναι απαραίτητο να μην επιτρέπουμε να χειραγωγείται ο πολίτης.
Είναι απαραίτητο να υπάρχουν νόμοι, που να προστατεύουν τον πολίτη, εφόσον η προσωπική άμυνα δεν μπορεί να του εξασφαλίσει τίποτε. Είναι λάθος δηλαδή να πιστεύει κάποιος ότι το τηλεκοντρόλ μπορεί να τον προστατεύσει. Είναι λάθος να πιστεύει ότι μπορεί ο πολίτης να κλείσει την τηλεόραση και ν' αποφύγει τις ολέθριες συνέπειες της κακής λειτουργίας της. Γιατί; Γιατί απλούστατα στον έναν που θα την κλείσει θα υπάρχουν εκατό που δεν θα το κάνουν. Στον έναν που θα προσπαθήσει να δει τα πράγματα μακριά από την επιρροή της, θα υπάρχουν εκατό που θα δουν τα ίδια πράγματα μέσα από τα "φίλτρα" της. Την μία ψήφο θα την εξουδετερώσουν εκατό. Την ορθή άποψη του ενός θα την "καπελώσουν" οι εκατό, οι οποίες θα υιοθετήσουν την "ουάου" άποψη των "τηλεουραγκοτάγκων".
Αυτή η λάθος εντύπωση περί άμυνας καλλιεργείται από τους ίδιους ανθρώπους που εκμεταλ­λεύονται την τηλεόραση. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αναγάγει το τηλεκοντρόλ σε υπέρτατο μέσον άμυνας. Γιατί καλλιεργείται αυτή η άποψη; Γιατί οι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την τηλεόραση επιθυμούν να κρύψουν την παντοδυναμία της. Προσπαθούν να πείσουν τον πολίτη ότι είναι "παντοδύναμος" και ότι τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του, ενώ δεν συμβαίνει αυτό. Την παντο­δυναμία της τηλεόρασης την αντιλαμβάνεται κάποιος από τα αποτελέσματα και όχι από τα δεδομένα. Την αντιλαμβάνεται από την κατάσταση που επικρατεί στους διάφορους χώρους της κοινωνίας και όχι από τις θεωρίες. Τα μονοπώλια την αποδεικνύουν. Τα μονοπώλια στην αγορά, στον αθλητισμό, την πολιτική κλπ.. ΗCoca-Colao Ολυμπιακός και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδεικνύουν καθημερινά ότι το τηλεκοντρόλ δεν έχει την παραμικρή ισχύ.
Όλα αυτά σημαίνουν ορισμένα απλά πράγματα. Από τη στιγμή που η τηλεόραση είναι το καλύτερο μέσο για την άμεση ενημέρωση του πολίτη, είναι αδύνατον ν' αποφύγουμε τα όσα επικίνδυνα μπορούν να προκύψουν από την ενημερωτική λειτουργία της. Από τη στιγμή που η διαδικασία της ενημέρωσης έχει από τη φύση της μέσα της την έννοια της άποψης, ευνόητο είναι ότι ποτέ δεν θα μπορέσουμε να ελέγξουμε το υποκειμενικό που χαρακτηρίζει την άποψη. Είναι αδύνατον δηλαδή να την ελέγξουμε σ' αυτό το επίπεδο. Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό, γιατί απλούστατα θα πρέπει μπούμε στη διαδικασία της λογοκρισίας. Η σχετικότητα της έννοιας της άποψης δεν αφορά μόνον αυτούς που την εκφράζουν, αλλά και αυτούς που θα ήθελαν να την ελέγξουν. Άρα τι απομένει; Να ελέγχεται το μόνο στοιχείο της άποψης που μπορεί να ελεγχθεί με αντικειμενικά κριτήρια. Να ελέγχεται η αλήθεια των δεδομένων. Το αν κάτι είναι καλό ή κακό είναι σχετικό και δεν μπορεί να ελεγχθεί. Το αν κάτι είναι πέντε και όχι έξι ελέγχεται. Τι θέλουμε να πούμε μ' αυτό; Δικαίωμα του καθενός είναι να εκφράζει την άποψή του μέσα από τα ΜΜΕ, όταν καλείται να ενημερώσει τον πολίτη. Δεν είναι δικαίωμά του όμως να λέει ψέματα, για να υποστηρίξει την άποψή του.
Εμείς αυτό το οποίο λέμε είναι το εξής απλό. Από τη στιγμή που κάποιος μπορεί μέσω της τηλεόρασης και με την "εγγύηση" του κράτους να μπει σε όλα τα σπίτια των πολιτών, θα πρέπει να ελέγχεται. Να ελέγχεται όχι για την ορθότητα αυτών που πιστεύει, αλλά για την αλήθεια των στοιχείων τα οποία επικαλείται. Αυτός ο έλεγχος είναι ένα δίκαιο αντιστάθμισμα μπροστά στα όσα θα "εισπράξει" εξαιτίας της δυνατότητας που του παρέχει η τηλεόραση. Όταν ως άνθρωπος, ως πολίτης ή ως επαγγελματίας "εισπράττεις" από την τηλεόραση, είναι λογικό να καταβάλεις ένα ελάχιστο τίμημα. Όταν η επαγγελματική ή η κοινωνική καταξίωση έρχεται άμεσα και θεαματικά μέσα από μία και μόνο τηλεοπτική εμφάνιση, ευνόητο είναι ότι αυτό θα πρέπει να έχει το κόστος του. Δεν είναι δυνατόν να τα εισπράττεις όλα αυτά και ταυτόχρονα να έχεις την απαίτηση να εξυπηρετείς και ειδικά συμφέροντα, τόσο τα δικά όσο και αυτά των αφεντικών σου. Αν δεν επιθυ­μείς να πληρώσεις αυτό το κόστος, δεν μπορείς να εισπράξεις. Αν δεν σε συμφέρει η αλήθεια, μην την αποκαλύπτεις, αλλά μην επιχειρείς να πεις ψέματα μέσω της τηλεόρασης. Απλά πράγματα.
Τι σημαίνουν στο πρακτικό επίπεδο όλα αυτά. Ότι, όπως υπάρχει ειδική νομολογία, η οποία έχει ως στόχο της την καταπολέμηση της ψευδορκίας στα δικαστήρια, έτσι θα πρέπει να δημιουρ­γηθεί και μια ανάλογη και μάλιστα ακόμα πιο αυστηρή για την καταπολέμηση της ψευδολογίας στα ΜΜΕ. Γιατί πιο αυστηρή; Γιατί είναι θέμα διαφοράς κλίμακας. Γιατί η ψευδορκία στα δικα­στήρια στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να παρασύρει τους δικαστές σε εσφαλμένη απόφαση και να καταστραφεί ένας πολίτης. Η ψευδολογία στα ΜΜΕ μπορεί να παρασύρει έναν ολόκληρο λαό σε εσφαλμένη απόφαση και να τον καταστρέψει. Θα πρέπει να είναι πιο αυστηρή, γιατί οι δικα­στές, προκειμένου να κρίνουν, έχουν τα μέσα και την εκπαίδευση να πολεμήσουν το ψεύδος, ενώ οι πολίτες, όταν καλούνται να κάνουν το ίδιο, δεν έχουν τις ανάλογες δυνατότητες.
Αυτό δηλαδή που προτείνουμε είναι να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της ψευδολογίας με τον πιο σκληρό τρόπο. Να θεσμοθετήσουμε νόμους, οι οποίοι θα κάνουν προτιμότερο να επιχειρεί κάποιος με "χαλκευμένα" στοιχεία να ξεγελάσει τα δικαστήρια, παρά την κοινή γνώμη. Δεν είναι δυνατόν όλοι οι καραγκιόζηδες της κοινωνίας, που αναζητούν "μοχλό" για να υποστηρίξουν τα όποια ιδιοτελή συμφέροντά τους, να ψευδολογούν στα ΜΜΕ. Δεν είναι δυνατόν να μπαίνει ο κάθε ψεύτης στα σπίτια των πολιτών. Όποιος θα συλλαμβάνεται να ισχυρίζεται ψεύδη, να χάνει άπαξ το δικαίωμα της επανεμφάνισής του στα ΜΜΕ και να παραδίδεται στη δικαιοσύνη με κατηγορίες που άπτονται της νομολογίας περί ψευδορκίας. Δικαίωμα του καθενός είναι να υποστηρίζει την άποψή του όπως μπορεί. Δεν είναι δικαίωμα κανενός να εμφανίζεται ως φορέας της αλήθειας και να λέει ψέματα.
Τα πράγματα στην περίπτωση αυτήν, ενώ φαίνονται ασαφή, δεν είναι τέτοια. Το να ισχυρίζεσαι για παράδειγμα ότι το Lada σου αρέσει πιο πολύ από το Ferrari, είναι άποψή σου. Το να ισχυρίζεσαι ό,τι σε βολεύει πιο πολύ, είναι άποψή σου. Είναι δικαίωμά σου να εκφράζεις τις απόψεις σου, έστω κι αν δεν συμφωνούν κάποιοι μαζί σου. Δεν μπορεί κανένας ούτε να κρίνει ούτε ν' αμφισβητήσει την ειλικρίνεια των προθέσεών σου. Το να ισχυρίζεσαι όμως ότι το Ladaέχει μεγαλύτερη ιπποδύναμη ή μεγαλύτερη τελική ταχύτητα από το Ferrari είναι ψέμα. Είναι ένα ψέμα, το οποίο δεν έχει σχέση με την υποκειμενικότητα της άποψης. Είναι ψέμα και δεν είναι δικαίωμά σου να το ισχυρίζεσαι ως αληθές. Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Μπορείς να υποστηρίξεις την οποιαδήποτε άποψη χωρίς ποτέ να κριθείς. Αν όμως εμφανίσεις ψευδή στοιχεία, κρίνεσαι.
Αν υπήρχαν τέτοιοι νόμοι, πολλά πράγματα θα ήταν σήμερα διαφορετικά. Ποιος πολιτικός θα τολμούσε όχι απλά να παρουσιάζει το "μαύρο" σαν "άσπρο", αλλά να επιχειρούσε να το υποστη­ρίξει επικαλούμενος ψευδή στοιχεία; Ποιος δικολάβος θα τολμούσε να υποστηρίξει τον ένοχο πελάτη του, ψευδολογώντας; Ποιος δημοσιογράφος θα έκανε "επιτυχία" με ψευδή στοιχεία; Ποιος έμπορος θα μπορούσε να πουλήσει προϊόντα με ψευδείς ισχυρισμούς; Κάθε φορά λοιπόν που στην τηλεόραση θα εμφανιζόταν σύγκρουση —όχι απόψεων αλλά στοιχείων— θα έπρεπε να παρεμβαίνει η δικαιοσύνη.
Να παρεμβαίνει εναντίον όλων εκείνων οι οποίοι θα προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν την τηλεόραση για να δημιουργήσουν εντυπώσεις χωρίς κόστος. Να παρεμβαίνει ακόμα και εκ των υστέρων, όταν θα έχει γίνει κακή χρήση της τηλεόρασης. Κάθε φορά δηλαδή που η δικαστική λειτουργία θ' αποδείκνυε ότι υπήρχε ψεύδος στην τηλεοπτική προβολή της ίδιας υπόθεσης, να τιμωρούνται οι υπεύθυνοι. Θα έπρεπε να υπάρχει ειδικός κλάδος της δικαστικής εξουσίας που θα παρακολουθούσε τα τηλεοπτικά δρώμενα και θα δεχόταν καταγγελίες από τους θιγόμενους. Να επεμβαίνει, όχι για να κρίνει τις υποθέσεις, πράγμα που ως αντικείμενο ανήκει στα δικαστήρια αλλά για να κρίνει την αλήθεια των στοιχείων που δημοσιοποιούνται μέσω της τηλεόρασης. Αυτό είναι εύκολο να πραγματοποιηθεί, εφόσον αρκεί μια απλή σύγκριση στοιχείων για ν' αποκαλυφθεί η αλήθεια. Η αλήθεια των στοιχείων και όχι η "αλήθεια" της άποψης, πράγμα πολύ δύσκολο.
Αυτό το οποίο πρέπει να καταλάβει ο αναγνώστης είναι ότι, αν δεν ελεγχθεί η τηλεόραση, δεν θα μπορούμε να ελπίζουμε σε τίποτε. Ποτέ δεν θ' απολαύσουμε ούτε τη δημοκρατία αλλά ούτε και την προσωπική μας ελευθερία. Ποτέ δεν θ' απολαύσουμε την αξιοκρατία και πάντα θα βρίσκονται πονηροί να "καπελώνουν" τους ικανούς. Ο κόσμος θα "σέρνεται" πίσω από τους ψεύτες που τον κυβερνούν και δεν θ' αντιστέκεται σε τίποτε. Ο κόσμος θα "σέρνεται" και στο πέρασμά του θα παρασέρνει και όλους εκείνους οι οποίοι θα προσπαθούσαν ν' αντισταθούν. Θα παραμένει ένα "έρμα", που η τηλεόραση θα προσφέρει τις "λαβές" του στους εκάστοτε εκλεκτούς της. Στους εκλεκτούς των πάντα υπαρχόντων "διαπλεκομένων" όλων των τομέων. Στους εκλεκτούς συμ­μο­ρίτες τους, που "σέρνουν" τον κόσμο στα αδιέξοδα "λημέρια" τους, προκειμένου να τον κατα­ληστεύσουν.
Πώς θα έπρεπε κατά τη γνώμη μας να λειτουργεί η σημερινή τηλεόραση; Με έναν τρόπο πιο σύνθετο. Ελεύθερα θα μπορούσε να εκπέμπεται στον "αέρα" μόνον ό,τι μπορεί ν' αποδειχθεί αντικειμενικά ότι είναι ακίνδυνο. Ακίνδυνο για όσους θα βρεθούν με ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι. Ακίνδυνο για όσους ανησυχούν για τα παιδιά τους και δεν θέλουν αυτά τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε "πηγές" των οποίων την "παραγωγή" δεν εγκρίνουν οι ίδιοι. Ελεύθερο θα ήταν το σήμα μόνον σε θέματα που αφορούν την είδηση, τη γνώση, το θέαμα και τον αθλητισμό. Θα έπρεπε δηλαδή εξ αρχής να οριστούν αυτές οι έννοιες και από εκεί και πέρα να τους επιτραπεί να μπουν στη διαδικασία της ελεύθερης εκπομπής.
Ειδήσεις, ντοκιμαντέρ, αθλητικά γεγονότα ή απρόσωπα ψυχαγωγικά προγράμματα τύπου παραστάσεων τσίρκου, συναυλιών μεγάλων κρατικών ορχηστρών κλπ., θα μπορούσαν να εκπέμπονται ελεύθερα. Από εκεί και πέρα θα έπρεπε να υπάρχουν περιορισμοί, για να μην μπορεί από τη μια μεριά το σύστημα να επιχειρεί "πλύση" εγκεφάλου και από την άλλη κάποια ισχυρά οικονομικά συμφέροντα να μετατρέπονται σε μονοπώλια της αγοράς, εξαιτίας της "γκρίζας" διαφήμισης. Περιορισμοί, που όμως δεν θα λειτουργούσαν στερητικά για την κοινωνία. Περιορι­σμοί, που δεν θα στερούσαν από την κοινωνία τις κινηματογραφικές ταινίες, τα παιδικά προγράμ­ματα, τα βιντεοκλίπ ή τους ποδοσφαιρικούς αγώνες κλπ..
Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Το κάθε κανάλι θα έπρεπε να προσφέρει "πακέτα" προγραμ­μάτων ανάλογα με τα γούστα τα οποία θα υπέθετε ότι θα είχαν οι "πελάτες" του. "Πακέτα", τα οποία θα επέλεγε ο καθένας μόνος του και άρα με δική του ευθύνη για το τι θα μπει και τι όχι μέσα στο σπίτι του. "Πακέτα", τα οποία θα είχαν σχέση με το υποκειμενικό, είτε της έννοιας της διασκέδασης είτε της έννοιας της τέχνης κλπ.. "Πακέτα", τα οποία θ' απευθύνονταν σε συγκεκρι­μένες μερίδες του κοινού με συγκεκριμένες ανάγκες. "Πακέτα" για συντηρητικούς, για θρησκό­ληπτους, για προοδευτικούς, για μοντέρνους, για λάτρεις της τέχνης, για ποδοσφαιρόφιλους κλπ.. Είτε μέσω της καλωδιακής τεχνολογίας είτε μέσω κωδικοποιημένων σημάτων, αυτά τα τηλεοπτικά "σήματα" θα έμπαιναν μέσα στα σπίτια των πολιτών με την άδειά τους, άσχετα αν δεν τα δια­μόρφωναν οι ίδιοι.
Αυτό, όσο κι αν φαίνεται τεχνολογικά περίπλοκο ή εξεζητημένο δεν είναι. Η τεχνολογία υπάρχει και απόδειξη του γεγονότος αυτού είναι οι "πλατφόρμες" τύπου Nova. "Πλατφόρμες", που με την κατάλληλη διαμόρφωση του σήματός τους μπορούν να εκπέμπουν ταυτόχρονα εκατοντάδες διαφορετικά προγράμματα. Υπάρχει δηλαδή τεχνολογία για να μεταφέρει τα υπάρχοντα ελληνικά ιδιωτικά κανάλια και άλλα τόσα προγράμματα σε μία και μόνο συχνότητα. Αυτό δεν θα επηρέαζε ούτε καν το νομικό πλαίσιο πάνω στο οποίο έχει "χτιστεί" η ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα.
Από τη στιγμή που το κράτος, ως ιδιοκτήτης του συνόλου του φάσματος των συχνοτήτων, μπορεί να εξασφαλίζει τη λειτουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης, θα μπορούσε να κάνει το ίδιο και ως ιδιοκτήτης μιας "πλατφόρμας", η οποία θα έκανε στην ουσία το ίδιο. Η ιδιωτική κεραία πάνω σε δημόσιο κεφάλαιο δεν προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία από το ιδιωτικό πρόγραμμα πάνω σε δημόσια "πλατφόρμα". Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να καταλάβει και ο αναγνώστης το πόσο καραγκιόζηδες είναι κι αυτοί οι οποίοι μας κυβερνάνε, όταν πριν από λίγα χρόνια —και με δεδομένη την τεχνολογία της "πλατφόρμας"— ξεχώρισαν κάποιους καναλάρχες από κάποιους άλλους —υπο­τί­θεται για να "καθαρίσει" το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο—. Όταν πριν από λίγα χρόνια με "δάκρυα" στα μάτια μάς ορκίζονταν ότι υπήρχε πρόβλημα με την "αναρχία" στο ραδιο­τηλεοπτικό τοπίο.
Όλοι αυτοί συνειδητά έλεγαν ψέματα στους πολίτες, εφόσον γνώριζαν όχι μόνον τι έκαναν, αλλά γνώριζαν και τι θα μπορούσαν να κάνουν. Για το δικό μας το "καλό" είχαν ενεργήσει και πάλι και γι' αυτό έστειλαν τα ΜΑΤ πάνω στον Υμηττό. Για να προστατεύσουν την ασφάλεια των πτήσεων και την εθνική μας άμυνα. Στην πραγματικότητα αυτό το οποίο έκαναν ήταν να ελέγξουν το κύριο όργανο προπαγάνδας και να το συνδέσουν ακόμα περισσότερο με την εξουσία. Απάλ­λαξαν τους κολλητούς τους "διαπλεκόμενους" από τον ανταγωνισμό, ο οποίος διεκδικούσε μερί­διο από τη διαφημιστική "πίτα" και ταυτόχρονα εδραίωσαν ακόμα περισσότερο την ομηρία των "εκλεκτών" τους. Έδιωξαν όποιους θεωρούσαν ανεπιθύμητους και "έδεσαν" ακόμα περισσότερο τους δικούς τους ανθρώπους.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Δεν μιλάμε για συνδρομητική τηλεόραση, η οποία θα μπο­ρού­σε να λειτουργήσει αποκλειστικά για κάποιους φτωχούς συμπολίτες μας. Μιλάμε πάντα για ελεύθερη τηλεόραση. Μιλάμε για κανάλια τα οποία θα συντηρούνταν από τα διαφημιστικά τους έσοδα. Απλά ο καθένας θα μπορούσε να επιλέξει το πρόγραμμα της αρεσκείας του από τα "πακέτα" τα οποία θα του προσφέρονταν και στα οποία και πάλι θα είχε εφαρμογή η διαφημιστική λειτουργία. Η μόνη ιδιομορφία στην περίπτωση αυτήν είναι ότι ο κάθε πολίτης θα επέλεγε με τα δικά του κριτήρια το πρόγραμμα της αρεσκείας του και άρα ο ίδιος θα επέλεγε καί γι' αυτά που θα προσέφερε στον εαυτό του αλλά καί γι' αυτά που θα προσέφερε στα παιδιά του. Ο ίδιος θα επέλεγε ποιους δωρεάν "κωδικούς" ποιων δωρεάν "πακέτων" θα χρησιμοποιούσε και άρα ο ίδιος θα επέλεγε για ποιους θα ξεκλείδωνε την "πόρτα" του σπιτιού του.
Το όλο θέμα δηλαδή είναι να γίνει αυτό το οποίο είπαμε σε άλλο σημείο. Η "αγορά" να βρίσκεται έξω από το σαλόνι μας και όχι μέσα σ' αυτό. Η "αγορά" να βρίσκεται στον δημόσιο δρόμο και έξω από την πόρτα μας. Η "αγορά" να αφορά τον υπεύθυνο πολίτη και μέσα στο σπίτι του να μπαίνει μόνον η επιλογή του. Μέσα στην "αγορά" δεν σε απασχολεί εάν υπάρχουν απα­τεώνες, γύφτοι, πόρνες ή ελεεινοί έμποροι. Τους βλέπεις τους κρίνεις και τους αποφεύγεις. Το ζητούμενο είναι να μην μπαίνουν όλοι αυτοί αυθαίρετα κι ανεξέλεγκτα μέσα στο σπίτι σου. Το να ενημερώνεσαι για το τι προσφέρουν τα κανάλια, ώστε να διαλέξεις αυτό το οποίο σε συμφέρει δεν είναι κακό. Κακό είναι να τα αφήνεις να κάνουν επιλογές για σένα χωρίς εσένα. Κακό δεν είναι να σου προσφέρεται ως επιλογή να δεις τη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη ή της αδερφής του. Κακό είναι να μπαίνουν όλοι αυτοί αυθαίρετα και χωρίς την άδειά σου και να "στρογγυλο­κάθονται" μέσα στο σαλόνι σου.
Πώς θα λειτουργήσει η τηλεόραση, σε περίπτωση που θα επιβληθεί ο Υδροχοϊσμός; Θα δανείζεται τη λογική τουinternet και θα λειτουργεί αμφίδρομα. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι θα υπάρχουν κανάλια, τα οποία θα εκπέμπουν ελεύθερα με τις προδιαγραφές που περιγράψαμε πιο πάνω και για όλα τα υπόλοιπα θ' αποφασίζει μόνος του ο πολίτης. Δεν θα περιμένει τα "πακέτα" των καναλαρχών, αλλά θα τα διαμορφώνει ο ίδιος μόνος του από το σπίτι του. Θα υπάρχουν δηλαδή "δεξαμενές" οπτικοαουστικού υλικού, οι οποίες θα περιέχουν τα πάντα. Ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει στον κόσμο θα βρίσκεται μέσα σ' αυτές. Από εκεί και πέρα οι τηλεοπτικοί δέκτες, είτε μέσω της καλωδιακής τεχνολογίας είτε μέσω του τηλεπικοινωνιακού δικτύου, θα βρίσκονται μόνιμα συνδεδεμένοι με τις "δεξαμενές" αυτές.
Αυτό ακριβώς είναι η αμφίδρομη λειτουργία της τηλεόρασης. Ο πολίτης θα συνδέεται απευθείας με τις "δεξαμενές" αυτές και θα "κατεβάζει" ό,τι τον ενδιαφέρει και θα το "αποθηκεύει", για να το χρησιμοποιήσει όποτε επιθυμεί ο ίδιος. Μόνος του δηλαδή θα διαμορφώνει το ημερήσιο ή το εβδομαδιαίο τηλεοπτικό πρόγραμμα, το οποίο θα επιθυμεί να παρακολουθήσει με βάση τις δικές του ανάγκες. Απλά, για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει κάποιες τεχνολογίες ν' αλλάξουν και κάποιες άλλες να βελτιωθούν. Οι τηλεοπτικοί δέκτες, για παράδειγμα, θα πρέπει ν' αλλάξουν και να έχουν δυνατότητες υπολογιστή, εφόσον θα πρέπει να έχουν ένα μόντεμ και έναν "σκληρό" δίσκο, για να μπορούν να "αντλούν" και στη συνέχεια ν' "αποθηκεύουν" το υλικό που ενδιαφέρει τον πολίτη. Αυτή η αλλαγή στην τεχνολογία είναι εύκολη και φτηνή υπόθεση γι' αυτούς που παράγουν τις τηλεοράσεις. Όταν με λίγα ευρώ μπορείς σήμερα πλέον ως ιδιώτης καταναλωτής να αγοράζεις τα καλύτερα μόντεμ και "σκληρούς" δίσκους χωρητικότητας εκατοντάδων GB, αντι­λαμβα­νόμαστε ότι ελάχιστα θ' αλλάξει το κόστος παραγωγής των τηλεοράσεων της τεχνολογίας που προτείνουμε.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να βελτιωθεί η ποιότητα των τηλεπικοινωνιών, ώστε να εξασφαλιστούν μεγάλες ταχύτητες μεταφοράς δεδομένων, πράγμα κι αυτό προσιτό, εφόσον οι κοινωνίες είναι σε θέση να χρηματοδοτήσουν τεχνολογικές βελτιώσεις αυτής της κλίμακας. Επιμένουμε στο δίκτυο τηλεπικοινωνιών και όχι στη χρήση καλωδιακής τεχνολογίας, γιατί, πέραν του ότι η βελτίωσή τους θα ωφελήσει την κοινωνία και σε άλλους τομείς —πέραν της τηλεόρασης—, αυτό θα είναι κάτι το οποίο θα βοηθήσει και την ίδια την κοινωνική λειτουργία. Βελτιώνεται η κοινωνική λειτουργία, όταν όλοι οι πολίτες εξασφαλίζουν της ίδιας ποιότητας πρόσβαση στις πηγές της γνώσης και της ενημέρωσης. Αποτελεί επίτευγμα της κοινωνίας, όταν μπορεί κάποιος από το πιο απομονωμένο χωριό να έχει την ίδια ποιότητα πρόσβασης στη γνώση και την ενημέρωση με τον κάτοικο ενός μητροπολιτικού κέντρου. Από εκεί και πέρα είναι ευνόητο ότι πάνω σ' αυτήν την τεχνολογική βάση μπορούν να στηριχθεί πλήθος εφαρμογών, οι οποίες θα ωφελήσουν τον πολίτη και σε άλλους τομείς. Εφαρμογές όπως η τηλεϊατρική, η τηλεεκπαίδευση, η τηλεφωνία της επόμενης γενιάς κλπ..
Όλα αυτά, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο, θα μπορούσαν να εφαρμοστούν ακόμα και σήμερα, αν η εξουσία δεν επιθυμούσε να εκμεταλλεύεται την τηλεόραση ως μέσον χειραγώγησης των πολιτών. Αν η εξουσία δεν ήθελε να κρατάει ένα λαχταριστό "κόκαλο", για να σέρνει τους πολίτες εκεί όπου την βολεύουν. Αν η εξουσία δεν ήθελε την ώρα της αναμονής για έναν "λαχτα­ριστό" ποδοσφαιρικό αγώνα ή για "φρέσκιες" ειδήσεις να σου δείχνει εκβιαστικά τη Ντόρα και τον Γιωργάκη. Το να γίνουν ιδιώτες ιδιοκτήτες τέτοιων "δεξαμενών", δεν είναι κάτι το δύσκολο. Δεν είναι δύσκολο το κάθε σημερινό ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι να δώσει πρόσβαση στο αρχειακό του υλικό και να μετατραπεί σε μια ιδιωτική "δεξαμενή" οπτικοαουστικού υλικού. Δεν είναι δύσκολο να "δανείζει" στον πολίτη ό,τι έχει "αγορασμένο" το ίδιο και κατέχει τα δικαιώματα εκμετάλλευσής του. Μπορεί, ενσωματώνοντας τις διαφημίσεις του μέσα σε όλα τα "προϊόντα" που "δανείζει", να εξασφαλίσει την οικονομική επιβίωσή του.
Η μόνη διαφορά αυτής της κατάστασης, μ' αυτήν που επιθυμεί να δημιουργήσει ο Υδρο­χοϊσμός, θα προκύπτει από το γεγονός ότι ο Υδροχοϊσμός —ως ιδεολογία— δεν αναγνωρίζει την άυλη μορφή κεφαλαίου και άρα τα πνευματικά δικαιώματα. Αυτό σημαίνει ότι οι "δεξαμενές" σ' αυτήν την περίπτωση θα είναι δημόσιες, γιατί απλούστατα δεν θα συμφέρει να είναι ιδιωτικές. Θα είναι δημόσιες και θα περιλαμβάνουν τα πάντα και όχι μόνον ό,τι μπορεί ν' αγοράσει ένας ιδιώτης ιδιοκτήτης. Σ' αυτές τις χαώδους αποθηκευτικής δυνατότητας δημόσιες "δεξαμενές", θα μπορεί να περιφέρεται ελεύθερα ο πολίτης και να βρίσκει ό,τι θέλει και να το χρησιμοποιεί όπως και όποτε θέλει μέσα στο σπίτι του.





                   Παναγιώτης Τραϊανού
Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου